کاسه زُمُرّدین این کاسه، آمیزه‌ای از هنر کهنِ قلم‌زنی و ظرافتِ آبگینه است؛ پیوندی که در آن فلز و شیشه در کنار یکدیگر جلوه‌ای چشم‌نواز پدید آورده‌اند. بخش فلزیِ اثر با نقش‌های ختایی آراسته شده است؛ نگاره‌هایی الهام‌گرفته از گل و برگ که از دیرباز در هنرهای ایرانی جایگاهی ویژه داشته‌اند. در کنار آن، شیشه‌ی سبزرنگ با طرح قلب، شفافیتی دل‌نشین به اثر می‌بخشد و هماهنگی میان رنگ و نقش را کامل می‌کند. بدنه‌ی شیشه‌ای این کاسه با نقش قلب شکل گرفته که در برخورد با نور، سایه‌روشن‌های لطیفی پدید می‌آورد و جلوه‌ای زنده به ظرف می‌دهد. بخش فلزیِ قلم‌زده در پیرامون کاسه، با دقت و ظرافت اجرا شده و ریزه‌کاری‌های نقش ختایی را به نمایش می‌گذارد. پایه‌ی کوتاه برنجی نیز ساختاری استوار برای ظرف فراهم کرده و در کنار بدنه‌ی شیشه‌ای و حاشیه‌ی فلزی، توازنی خوشایند در فرم کلی اثر پدید آورده است. ترکیب شیشه‌ی رنگین، فلز قلم‌زده و پایه‌ی برنجی باعث شده است که این کاسه، افزون بر کاربرد در پذیرایی، جلوه‌ای آرایه‌ای نیز داشته باشد. حضور آن در ویترین یا بر روی میز پذیرایی، حال‌وهوایی از هنر سنتی ایرانی را به فضا می‌بخشد. برای دوست‌داران دست‌ساخته‌های هنری، این اثر می‌تواند پیشکشی ماندگار و نمونه‌ای از پیوند زیبای شیشه‌گری و فلزکاری ایرانی باشد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب، شیشه (آبگینه)، پایه برنجی - طرح: نقش ختایی بر بخش فلزی، طرح قلب شیشه - رنگ شیشه : سبز - ابعاد: 12.5 × 8.5 سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی، مناسب چیدمان سنتی، پیشکشی هنری و ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.

هنر بلور سازی دستساز یکی از هنرهای سنتی باستانی است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ و فرهنگ بشریت دارد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین آثار بلور سازی به هزاران سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. ، زمانی که انسان‌ها برای اولین بار به استفاده از مواد معدنی شفاف و درخشان پرداختند و با استفاده از فنون ساده اما با دقت، بلورهای زیبایی را به وجود می آوردند که نه تنها برای زیبا سازی محیط زندگی بلکه برای اهداف مذهبی و آیینی از آن استفاده می شد. ایران از دیرباز یکی از مراکز مهم تولید و ساخت محصولات بلورین بوده است. آثار بلورین ایرانی از دوران هخامنشیان و ساسانیان تاکنون بازمانده‌اند و نشان از مهارت و هنر دیرین این سرزمین دارند. از سوی دیگر، کشورهای مختلف جهان، از جمله مصر و چین نیز دارای تاریخچه غنی دراین زمینه هستند که هر کدام با سبک و روش‌های منحصر به فرد خود شهرت یافته‌اند. آثار بلورین در بسیاری از جوامع نماد ثروت، زیبایی و هنرمندی است. هنر بلور سازی دستساز نیز با وجود تکنولوژی‌های مدرن، همچنان اصالت خود را حفظ کرده و به عنوان یکی از دستاوردهای بزرگ هنری بشر باقی مانده است.