مجسمه سنار هنر نقره‌کوب بر روی فولاد از برجسته‌ترین، دشوارترین و اصیل‌ترین شاخه‌های فلزکاری سنتی ایران است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ هنر این مرزوبوم دارد. در این شیوه‌ی هنری فاخر، استادکار با مهارت و حوصله، مفتول‌های ظریف نقره را درون شیارهای ازپیش‌کنده‌شده بر روی بستر سخت فولاد جای داده و با چکش‌کاری دقیق تثبیت می‌کند. پیوند میان تیرگی و استحکام فلز فولاد با درخشش اصیل و رگه‌های نقره، اثری با هویت منحصربه‌فرد، بافت بصری چشم‌نواز و اصالتی ماندگار در هنرهای دستی خلق می‌کند که نمایانگر اوج چیره‌دستی هنرمند است. این مجسمه دکوراتیو به شکل پرنده‌ای با پاهای کوتاه از فولاد مرغوب ساخته شده و سطح بدنه آن با هنر ظریف نقره‌کوب، نقوش اسلیمی و جزئیات دم مشبک‌کاری آراسته شده است. خطوط دوار و طرح‌های اسلیمی با دقتی مثال‌زدنی و ظرافت بالا بر بستر تیره فولاد نقش بسته و هماهنگی بصری دل‌نشینی میان فرم حجم و نگاره‌های درخشان ایجاد کرده است. برش‌های ظریف بخش دم و پرداخت دقیق بدنه، نمایانگر مهارت دست هنرمند و تعادل بصری بی‌نقص در این اثر هنری است. این اثر زیبا، انتخابی ایده‌آل برای ارتقای حس و حال هنری فضاهای داخلی است و به‌زیبایی بر روی میزهای کار، قفسه‌های کتاب و ویترین‌ها جلوه‌گری می‌کند. با تکیه بر متریال ارزشمند فولاد و نقره، اصالت هنر نقره‌کوب سنتی و فرم الهام‌گرفته از پرندگان، این مجسمه گزینه‌ای برازنده و پیشکشی فوق‌العاده نفیس و به‌یادماندنی برای اهالی فرهنگ و علاقه‌مندان به هنرهای دستی محسوب می‌شود. ویژگی های اصلی: - جنس: فلز فولاد مرغوب و رشته‌های نقره - طرح: اسلیمی - سبک هنری: نقره‌کوب و مشبک‌کاری - ابعاد: ۱۳ × ۱۰ × ۶ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراتیو، چیدمان منزل و کار، و پیشکشی ارزشمند

مشبک‌کاری فلز، قصیده‌ای از نور و سایه است، که در تار و پود تاریخ تنیده شده. ریشه‌هایش در اعماق فرهنگ‌ها دوانده، و در هر دوره‌ای، نقشی نو بر خود گرفته. مس و برنج و آلومینیوم، در دستان هنرمند، به سازِ نقش درمی‌آیند؛ جان می‌گیرند و با طرح‌های خیال، فضا را به رقص وا می‌دارند. گویی هر برش، نغمه‌ای است که در سکوت فلز جاری می‌شود. در تاریخ کهن ایران، اولین نشانه‌هایش چون نجومی در دل شب درخشید. در دوران ساسانی، جرقه‌هایی از این هنر نمایان شد و کم‌کم، این شعله در قلب هنر اسلامی زبانه کشید. مساجد و بناهای مذهبی، با مشبک‌کاری، جلوه‌ای آسمانی یافتند. پنجره‌ها، چون چشمانی رو به نور، رقص سایه را به تماشا نشستند و سکوت فضا را به نجوا کشاندند. این هنر، نه فقط ابزاری برای تزئین، بلکه روحی بود که در کالبد معماری دمیده شد. در گذر زمان، مشبک‌کاری فلز، تکامل یافت و در جواهرسازی، طراحی داخلی و آثار تزئینی، حیاتی نو یافت. امروزه، این هنر، پلی است میان سنت و مدرنیته، و در هر اثر، داستانی از گذشته را در آینده نجوا می‌کند. گویی هر قطعه فلز، شعری است که در رقص نور و سایه، جاودانه می‌شود.

در طول تاریخ، فولاد یکی از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. مشاهده ی مفاهیمی مربوط به فولاد در شعر و ادب فارسی نیز نشانه ای برای نمایش جایگاه این فلز نزد مردم به شمار می رود. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج صنایع آهنی در ایران باستان است. بعد از ورود اسلام استفاده از فولاد گسترش بیشتری پیدا کرد. علاقه سلاطین و سرداران نظامی به اسلحه بهتر، فولاد را همچنان در صدر فلزات قرار داد و با گذشت زمان و دستیابی به معادن بیشتر، استفاده از فولاد در دوران صفویه از انحصار ارتش خارج شد و کاربرد آن از مرز شمشیر و کلاه‌خود و سپر فراتر رفت و در خدمت مذهب درآمد تا جایی که از آن برای ساختن درب مساجد، اماکن متبرکه، دستگیره، کوبه و دیگر لوازم مذهبی مربوطه استفاده شد. سپس در همان دوران، از فولاد برای ساخت یراق آلات سوارکاری، لوازم منزل و وسایل شخصی بهره برداری شد و همین ترویچ گسترده ی فولاد بین مردم باعث شد تا فولاد سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت احجام فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این مجسمه های فولادی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فولادی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنر طلاکوبی و نقره کوبی روی فولاد و مزین کردن آن به نقش و نگارهای طلایی و نقره ای روحی تازه در آن دمیدند. این هنر به دو سبک ایرانی و افغانستانی اجرا می¬شود و در حوالی همین جغرافیا نیز فراگیر بوده است که به نام¬های زرکوبی و مطلاکاری نیز شناخته می شود.