آجیل‌خوری نیلسا این آجیل‌خوری، ظرفی است آمیخته با اصالت و جلوه‌های چشم‌نواز هنر دست. پیکره‌ی اصلی از مس ساخته شده و بخش بیرونی آن با هنر اصیل فیروزه‌کوبی آراسته شده است. در این شیوه‌ی ظریف، سنگ‌های طبیعی فیروزه با مهارتی دقیق و هماهنگ کنار یکدیگر نشانده می‌شوند و سطحی موزاییکی از رنگ آبی فیروزه‌ای پدید می‌آورند؛ سطحی که در برابر نور، بافتی زنده، درخشان و پویا را به نمایش می‌گذارد. ساختار این اثر با حاشیه‌ی مشبک‌کاری‌شده کامل می‌شود؛ جزئیاتی دست‌ساز و چشمگیر که روحی اصیل‌تر و فاخرتر به قالب کلاسیک ظرف می‌بخشد. نگاهی به فضای داخلی این ظرف، تضاد دلنشینی را آشکار می‌کند؛ درخشش گرم و صیقلی مس در برابر آبی خیره‌کننده‌ی فیروزه، ترکیبی از آرامش و جلوه‌های بصری چشمگیر را می‌سازد. این تلفیق، هویت کاربردی اثر را تقویت کرده و آن را به گزینه‌ای شایسته برای پذیرایی‌های اصیل ایرانی و چیدمان‌های سنتی بدل می‌کند. این اثر هنری و کاربردی، عشق به زیبایی‌های معتبر و ماندگار را یکجا در خود دارد. هدیه‌ای است نفیس برای کسانی که دوست دارند لحظات و فضاهای زندگی‌شان را با رنگ، جلوه و اصالت هنر ایرانی معنا ببخشند. مشخصات کلیدی - جنس: فلز مس با روکش دست‌ساز فیروزه‌کوب - تکنیک هنری: فیروزه‌کوبی، مشبک‌کاری‌ - ویژگی: بدنه‌ی فیروزه‌کوب‌شده، حاشیه‌ی ظریف مشبک، فضای داخلی مسین و صیقلی - ابعاد: 12×10 سانتیمتر - کاربرد: آجیل‌خوری، عنصر دکوراتیو سنتی

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.