شکلات‌خوری میدانِ زرین سفالگری، هنری ریشه‌دار در فرهنگ ایران‌زمین است؛ هنری که از خاک ساده، اثری ماندگار و آراسته می‌آفریند و بستری برای جلوه‌گری نقش و رنگ فراهم می‌کند. در این هنر، هر ظرف نه‌تنها کاربرد روزمره دارد، بلکه روایتگر ذوق، تاریخ و زیبایی نیز هست. هنگامی که نقوش الهام‌گرفته از معماری باشکوه ایرانی بر سطح سفال می‌نشیند، شیء کاربردی به قطعه‌ای هنری تبدیل می‌شود که گذشته را به اکنون پیوند می‌دهد. شکلات‌خوری دردار طرح میدان نقش‌جهان با الهام از یکی از بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین میدان‌های تاریخی جهان خلق شده است؛ میدانی که در قلب اصفهان، با حضور بناهایی چون مسجد امام، شیخ لطف‌الله و عمارت عالی‌قاپو، جلوه‌ای کم‌نظیر از هماهنگی معماری ایرانی را به نمایش می‌گذارد. نگاره‌های برگرفته از این فضای تاریخی، با ظرافت و دقت بر سطح سفال نقش بسته‌اند و جلوه‌ای از شکوه و آرامش این میدان را در قالبی کوچک و هنری بازآفرینی کرده‌اند. تمامی نقوش این اثر به صورت کاملاً نقاشی دست اجرا شده و با آبِ طلای ایتالیایی آراسته شده‌اند؛ درخششی لطیف که در کنار رنگ‌های ظریف، جلوه‌ای فاخر و چشم‌نواز پدید آورده است. استفاده از متریال درجه‌یک صادراتی و بدون سرب، کیفیت، دوام و سلامت این اثر را تضمین می‌کند و آن را به محصولی ارزشمند و ماندگار تبدیل کرده است. این شکلات‌خوری دردار، با طراحی متناسب و ابعاد کاربردی، گزینه‌ای دلنشین برای سرو شکلات، قند، نبات یا خوراکی‌های کوچک است. درب آن به حفظ تازگی محتوا کمک می‌کند و در عین حال، ترکیب فرم و نقش آن می‌تواند به عنوان یک شیء دکوری نیز در فضای خانه بدرخشد. حضور نقش میدان نقش‌جهان بر این اثر، حال‌وهوایی فرهنگی و هنری به آن می‌بخشد و آن را به پیشکشی شایسته برای دوستداران هنر، معماری و صنایع‌دستی ایرانی بدل می‌کند. برای حفظ زیبایی نقوش و جلای طلایی اثر، شست‌وشو با ابر نرم و آب توصیه می‌شود تا ظرافت کار دست و درخشندگی آن همواره ماندگار بماند. مشخصات کلیدی: - جنس : سفال درجه‌یک صادراتی بدون سرب - تکنیک هنر: سفالگری، آراسته با نقاشی روی سفال - طرح: میدان نقش‌جهان - آرایه: تماماً نقاشی دست، مزین به آبِ طلای ایتالیایی - ابعاد: ۱۰ × ۱۰ × ۷ سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، دکور و پیشکشی هنری و ماندگار - شست‌وشو: با ابر نرم و آب

ممکن است در موزه های مختلف آثار زیادی را دیده باشید که از جنس سفال بوده و بسیار قدیمی اند، با بررسی همین آثار کشف شده، انسان امروزی به این نتیجه رسید که از بین تمام صنایع بشری، سفالگری در میان قدیمی ترین صنعتها قرار می گیرد. گفته شده است زمانی که سبک زندگی انسانها از کوچ نشینی عشایری به ثبات کشاورزی تغییر یافت، مردم برای آبیاری محصولات خود آب را در سبدهای دستباف حصیری حمل میکردند ، آب رودخانه ها مقداری خاک رس در خود دارد این خاک رس در ظرف حصیری ته نشین می شد و با خشک شدن خاک رس شکل سبد به خود می گرفت. درنهایت مردم متوجه شدند که از این روکش های سفالی می توانند به عنوان ظروف محکم استفاده کنند آنها خاک رس را جمع می کردند به آن شکل می دادند و در آفتاب یا خاکستر داغ می پختند و گاهی آنها را با ابزارهای اولیه تزئین می کردند، بدین ترتیب بود که برای اولین بار ظروف سفالی متولد شدند. لعاب هم نوع خاصی از شیشه است که برای پوشش محصولات سرامیکی و سفالی بر روی بدنه آنها اعمال می شود، لعابها پس از ذوب شدن در کوره یک پوشش سخت ایجاد می کنند که با پوشاندن منافذ بدنه کالاهای سفالی، دوام آنها را افزایش می دهند. هنگامی که سفالگران ایرانی شروع به ساختن کوره های پیچیده تری برای پختن اشیاء سفالی خود کردند؛ مقداری از رسوبات مثل خاکستر و سودا به آن اضافه کردند و بدین ترتیب اولین نسل از لعابها مورد استفاده قرار گرفت. لعابهای سربی هم برای اولین بار در قرن هشتم به کار گرفته شد و به دلیل رنگ سفید و روشنی که بوجود می آوردند؛ مورد توجه قرار گرفتند. در طول این سالها لعاب به طور چشم گیری گسترش یافته و حدود ۱۰۰ سال است که رویکردهای جدید و متنوعی برای لعاب زنی ایجاد شده است.