بشقاب ماهین در منظومه معرفتی و زیباشناسی هنر اصیل ایرانی، «گل و مرغ» تنها بازنمایی جلوه‌ای از طبیعت نیست، بلکه استعاره‌ای لطیف و ژرف از راز آفرینش، عشق ازلی و پیوند میان عاشق و معشوق در سپهر عرفان است. مرغ، نماد جان شیفته، پرواز روح به سوی ملکوت و نغمه‌سرایی در پیشگاه حقیقت است؛ و گل، تمثیلی از تجلی جمال الهی، عطر بهشت و زیبایی نامیرای هستی. در ترکیب بنیادین این نگاره‌ها با نقوش «اسلیمی»، گفت‌وگویی قدسی میان لطافت ارگانیک طبیعت و توازن دوایر هندسی برقرار می‌شود؛ پیچک‌های بی‌آغاز و بی‌انجام اسلیمی گویی حریمی آسمانی و امن بر گرد شکوفه‌ها و پرندگان تنیده‌اند تا جریان پیوسته حیات، نظم کیهانی و صعود معنوی را روایت کنند. بستر محدب و برجسته این اثر، با لایه‌نشانی‌های دقیق لعاب‌های درخشان فیروزه‌ای و لاجوردی، ژرفایی ملموس به این باغ مینوی می‌بخشد و گویی پنجره‌ای ابدی به پردیس خیال را بر پیکر مس گشوده است. این بشقاب فاخر بر پایه‌ای از مس خالص، مرغوب و ضخیم با فرایند برجسته‌کاری و چکش‌کاری دقیق شکل گرفته و لبه‌های کنگره‌دار آن با مهارت چرخ‌کاری و قالب‌گیری شده‌اند. قطعه طی چندین نوبت لعاب‌کاری و پخت حرارتی در کوره با دمای کنترل‌شده به اوج درخشش و مقاومت زجاجی رسیده تا ماندگاری رنگ‌ها و نقاشی‌های ظریف آن تا نسل‌ها تضمین گردد. قطر چشمگیر ۳۵ سانتی‌متر، این اثر را به یک قطعه کانونی، باوقار و شاهکار برای نصب بر دیوار، قرارگیری بر پایه‌های دکوراتیو بر روی کنسول، بوفه یا میزهای تشریفاتی بدل ساخته است. از آن‌جا که تمامی مراحل شکل‌دهی مس، برجسته‌سازی اندام‌ها و نگارگری دستی پرندگان و گلبرگ‌ها با سرانگشتان هنرمندان چیره و بدون دخالت ماشین آفریده می‌شود، هیچ دو اثری کاملاً یکسان نخواهند بود؛ بر همین اساس، ممکن است محصول ارسالی در جزئیات طرح و پرده‌های رنگی تفاوت‌هایی با عکس نمونه داشته باشد که این خود گواه هویت اصیل، ارزش هنری و دست‌ساز بودن این اثر نفیس است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: مس مرغوب با پوشش لعاب کوره - طرح هنری: گل و مرغ - سبک هنری: میناکاری برجسته - قطر: ۳۵ سانتی‌متر - کاربرد: دیوارکوب ، قطعه دکوراتیو رومیزی تشریفاتی و پیشکشی اصیل و ماندگار هنری - نکته: محصول در طرح ها و رنگ های مختلف می‌باشد لذا ممکن است محصولی که به دست شما می‌رسد متفاوت با عکس باشد.

هنر میناکاری تلفیقی از همکاری درخشان خاک، آتش، کوره و دستان هنرمندی است که فلزات و گاهی حتی شیشه، سرامیک و سفال را زینت می بخشد. سابقه ی این هنر به 1500 سال قبل از میلاد بر می گردد و طبق بررسی های باستان شناسان دنیا؛ میناکاری اولین بار در ایران سر برآورده و گرچه اکنون در مهد این هنر، یعنی شهر اصفهان بیشتر از مس برای آفرینش آثار مینا استفاده می کنند ولی یکی از قدیمی ترین آثار میناکاری روی فلز، یک بازوبند طلا مزین به میناکاری مربوط به دوران هخامنشیان است که در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود. نقطه ی اوج این هنر در تاریخ، دوران سلجوقیان بوده که در آن زمان ظروف برنجی و مینا را به کشورهای دیگر نیز صادر می کردند. در زمان صفویان این هنر به طرح های مینیاتوری و ظروف نقره گرایش بیشتری پیدا کرد و امروز نیز شرکت تلفیق هنر با ارائه آثار مزین به میناکاری، سعی دارد تا روح حقیقی ایرانی را در جامعه مدرن امروز، زنده نگه دارد.