تابلو مهراب هنر منبت‌کاری چوب از اصیل‌ترین و فاخرترین شاخه‌های صنایع دستی ایران است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ و معماری این سرزمین دارد. در این شیوه‌ی هنری ریشه‌دار، استادکار با بهره‌گیری از ابزارهای دستی و با صبر و حوصله فراوان، نقش‌مایه‌ها و خطوط را با تراشیدن و برجسته‌سازی بر بستر چوب خلق می‌کند. پیوند میان گرمای طبیعی چوب مرغوب و کنده کاری‌های برجسته و دقیق، اثری با هویت منحصربه‌فرد، بافت بصری عمیق و اصالتی ماندگار پدید می‌آورد که جلوه‌ای باشکوه به فضاهای داخلی می‌بخشد. این تابلوی فاخر از چوب مرغوب ساخته شده و طرح مبارک «بسم‌الله» با هنر ظریف منبت‌کاری در ساختاری دو قاب به زیبایی اجرا شده است. هماهنگی میان خطوط اصیل خوش‌نویسی، نقش‌برجسته‌های هنرمندانه و طراحی دو‌لایه‌ی قاب، ظاهری باشکوه، معنوی و چشم‌نواز به اثر بخشیده است. دقت در ساخت، ظرافت تراش‌ها و قاب‌بندی متوازن، نمایانگر مهارت دست هنرمند و کیفیت ساخت بالای این اثر هنری است. این اثر زیبا، انتخابی ایده‌آل برای ارتقای حس و حال معنوی و هنری فضاهای داخلی، دفاتر کار و منازل است و به‌خوبی با دکوراسیون‌های سنتی و کلاسیک هماهنگ می‌شود. با تکیه بر متریال اصیل چوب، هنر منبت‌کاری سنتی و نگاره‌های معنوی، این تابلو گزینه‌ای برازنده و پیشکشی فوق‌العاده نفیس و به‌یادماندنی برای اهالی هنر و دوستداران فرهنگ اصیل محسوب می‌شود. ویژگی های اصلی: - جنس: چوب مرغوب - طرح: بسم‌الله - سبک هنری: منبت‌کاری - ابعاد: ۵۴ × ۴۴ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراتیو دیواری، تزئین منازل و دفاتر، پیشکشی ارزشمند

منبت کاری چوب یکی از صنایع دستی رایج در چندین کشور از جمله ایران است. سرگذشت این هنر مانند بسیاری از صنایع از دل جوامع بشری آغاز شد و و از آنجا که چوب از فراوان ترین موادی است که در طبیعت و در دسترس انسان بوده است، به احتمال زیاد برای ساخت لوازم اولیه خود استفاده می کردند و کم کم با پیشرفت استفاده از آثار چوبی برای جلا دادن و تمایز بخشیدن بین پادشاهان و مردم، هنرمندان این هنر را ابداع کرده و رواج دادند. گمانه ها بر این ادعا استوار است که قدمت این هنر در ایران به زمان ساسانیان برمی گردد و برخی می گویند که سرستون های داخلی قصر صدستون تخت جمشید نیز چوب های منبت شده بوده است ولی درب مسجد جامع عتیق شیراز، قدیمی ترین اثر منبت کاری شده موجود در ایران است که از جمله آثار بوجود آمده بعد از ظهور اسلام محسوب می شود. رواج ساخت مساجد و مراکز اسلامی باعث شد هنرمندانی که با چوب سروکار داشتند نیز در کنار معماران و کاشیکارن، هنرنمایی کرده و ذوق خود را در آثار فاخر مدهوش کننده بعنوان میراثی زنده به جای بگذارند.