قندان سحرگاه این قندان، گویی صفحه‌ای از یک دیوان شعر مصور است که بر بدنه‌ی فلز جاویدان شده. فرم آن، با انحنایی نرم و ایستایی موزون آن را برای نقش‌پردازی، بستری بی‌نظیر می‌سازد. پیکره‌ی آن از مس مرغوب شکل گرفته و هنرمند قلم‌زن، با ظرافتی شگفت‌انگیز، دو جهان از نقوش سنتی را بر آن هم‌نشین کرده است: در یک سو، نقش گل و مرغ جریان دارد؛ مرغان، که نماد هم‌نوایی و پیوندند، در میان شاخه‌های پرگل و شکوفه، قصه‌ای از عشق و زندگی را روایت می‌کنند. در سوی دیگر، اسلیمی‌های پیچان و بی‌پایان، با گردش‌های ظریف و هماهنگ خود، فضایی معنوی پدید آورده‌اند. این دو نقش، نه در جدایی، که در آمیختگی‌ای استادانه بر بدنه‌ی قندان نقش بسته‌اند. هر خط و نقطه، حاصل ضربات حساب‌شده‌ی قلم است. درخشش گرم مس در پس‌زمینه، جلوهای از تاریخ را به این نگارین‌نقش می‌بخشد. این اثر هنری، اندازه‌ای مناسب و چشم‌نواز برای قرار گرفتن روی میز یا در ویترین دارد. می‌تواند از آن برای پذیرایی یا به تنهایی، به عنوان یک قطعه‌ی هنری مستقل استفاده کرد. این اثر بیانی از تداوم هنر ایرانی در قالبی اصیل و هدیه‌ای ارزشمند برای کسانی که زبان نقش‌ها را می‌فهمند و زیبایی را در جزئیات جستجو می‌کنند. مشخصات کلیدی : - جنس: فلز مس مرغوب - تکنیک هنری : قلم‌زنی با سبک سیاه قلم - طرح: تلفیق نقوش گل و مرغ با اسلیمی‌های سنتی - ارتفاع : 17 سانتیمتر - کاربرد: قندان، عنصر دکوراتیو

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.