شکلات خوری صحرا هنر مس‌پرداز و قلم‌زنی از تلفیق‌های چشم‌نواز و اصیل در صنایع دستی مس‌گری است که جلوه‌ای نوین و در عین حال ریشه‌دار به آثار می‌بخشد. در این سبک زیبا، نگارگری ظریف با رنگ‌های مینایی بر روی زمینه مس انجام گرفته و در کنار هنر اصیل قلم‌زنی و برجسته‌سازی قرار می‌گیرد تا اثری پرنقش‌ومنگار و پرشکوه خلق شود. این تلفیق هنرمندانه، گرمای فلز مس را با لطافت رنگ‌ها و دقت نگاره‌ها پیوند زده و اثری فاخر و متمایز پدید می‌آورد. این شکلات‌خوری با بهره‌گیری از هنر ترکیبی مس‌پرداز و قلم‌زنی، دارای بدنه‌ای از جنس مس مرغوب است که با طرح چشم‌نواز گل‌های ختایی آراسته شده است. رنگ‌آمیزی ظریف و دقیق نگاره‌ها در کنار خطوط قلم‌زنی و فرم متناسب بدنه، عمق و شکوه ویژه‌ای به ظرف بخشیده است. کلیت ساختار و پرداخت‌های هنرمندانه انجام‌شده بر روی سطح اثر، ترکیبی هماهنگ و بسیار چشم‌گیر را به نمایش می‌گذارد. این شکلات‌خوری علاوه بر کاربرد در پذیرایی‌های سنتی و مدرن، به‌عنوان عنصری دکوراتیو جلوه‌ای اصیل و هنرمندانه به فضاهای داخلی و ویترین منازل می‌بخشد. به دلیل کیفیت ساخت بالا و ارزش هنری فراوان، این محصول هم گزینه‌ای مناسب برای پذیرایی است و هم پیشکشی نفیس و ماندگار برای مناسبت‌های مختلف محسوب می‌شود. ویژگی های اصلی : - جنس: فلز مس مرغوب - طرح: گل‌های ختایی - سبک هنری: مس‌پرداز و قلم‌زنی - ابعاد: 15 × 15 × 30 سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، دکوراتیو و پیشکشی ارزشمند - نکته: به دلیل دست‌ساز بودن محصولات، ممکن است طرح، رنگ و جزئیات هر اثر با تصویر متفاوت باشد و هر محصول جلوه‌ای منحصربه‌فرد داشته باشد.

مس و پرداز، به دلیل زیبایی و ظرافت، در تولید اشیاء تزئینی مانند گلدان، بشقاب و لوح‌های هنری کاربرد دارد و به نمادی از فرهنگ غنی ایران، به ویژه اصفهان، تبدیل شده است. این هنر نسبت به میناکاری و مسگری سنتی جدیدتر محسوب می¬شود و از ترکیب تکنیک‌های قدیمی با خلاقیت مدرن هنرمندان اصفهانی پدید آمده است. هنر مس و پرداز، تلفیق دانش و مهارت‌های هنرهای دستی ایران را نشان داده و به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی برجسته در اصفهان، ارزش‌های تاریخی و هنری بسیاری را به ارمغان آورده است. گرچه این هنر چشمنواز یک ابداع معاصر است ولی برگرفته از هنرهای سنتی و باستانی مسگری، خمکاری و نقاشی به شمار می¬رود و دریچه ای نوین در عرصه هنر نقاشی برای هنرمندان و دوستداران هنر گشوده است.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.