بشقاب سوارکار بشقاب سفالی با نقاشی زیرلعابی و طرح سوارکار و مینیاتوری حیوانات، جلوه‌ای چشم‌نواز از هنر اصیل ایرانی است که با ترکیب ظرافت فرم و غنای نقش، به اثری ارزشمند و فاخر در میان صنایع‌دستی تبدیل شده است. ساختار متناسب این بشقاب در کنار نقاشی هنرمندانه و پرجزییات آن، حضوری دلنشین و تماشایی پدید آورده و این اثر را به انتخابی شایسته برای علاقه‌مندان به هنرهای سنتی و تزیینات اصیل ایرانی بدل ساخته است. بر سطح این بشقاب، هنر نقاشی زیرلعابی با طرح سوارکار و مینیاتوری حیوانات اجرا شده است؛ ترکیبی که با روایت‌پردازی تصویری، ظرافت خطوط و هماهنگی چشم‌نواز نقش‌ها، جلوه‌ای سرشار از زندگی، حرکت و زیبایی به اثر بخشیده است. حضور نقش سوارکار در کنار تصویرسازی مینیاتوری حیوانات، یادآور غنای هنر تصویری ایرانی و ذوق مثال‌زدنی هنرور در پرداخت جزییات است. این نقش‌پردازی دقیق و ترکیب‌بندی سنجیده، بشقاب را از یک شیء ساده فراتر برده و به نمونه‌ای هنری و ماندگار از صنایع‌دستی ایرانی تبدیل کرده است. این بشقاب می‌تواند به‌عنوان اثری دکوراتیو در چیدمان دیوار، ویترین یا در کنار دیگر آثار هنری، جلوه‌ای باشکوه و متفاوت ایجاد کند و حس اصالت و زیبایی را به فضا ببخشد. همچنین گزینه‌ای بسیار مناسب برای پیشکش نفیس و ماندگار به شمار می‌آید؛ پیشکشی که در قالب اثری هنری و تماشایی، روایتگر ظرافت، فرهنگ و شکوه هنر دست ایرانی خواهد بود. ویژگی‌های اصلی: - جنس: سفال با لعاب زیررنگ - سبک هنری: نقاشی زیرلعابی - طرح: سوارکار و مینیاتوری حیوانات - ابعاد: ۳ × ۲۴ سانتی‌متر - کاربرد: بشقاب دکوراتیو، مناسب برای چیدمان هنری و پیشکش نفیس

نقاشی رنگ روغن فرایند نقاشی با رنگ روغن است که از آمیختن رنگدانه‌ها به روغن به عنوان چسب و پیونده بدست می‌آید. روغن به کار رفته در رنگ روغن از مواد متفاوت و با روش‌های مختلف تولید می‌شود که رایج‌ترین آنها، روغن بزرک، روغن دانه خشخاش، روغن گردو و روغن گلرنگ است.

ممکن است در موزه های مختلف آثار زیادی را دیده باشید که از جنس سفال بوده و بسیار قدیمی اند، با بررسی همین آثار کشف شده، انسان امروزی به این نتیجه رسید که از بین تمام صنایع بشری، سفالگری در میان قدیمی ترین صنعتها قرار می گیرد. گفته شده است زمانی که سبک زندگی انسانها از کوچ نشینی عشایری به ثبات کشاورزی تغییر یافت، مردم برای آبیاری محصولات خود آب را در سبدهای دستباف حصیری حمل میکردند ، آب رودخانه ها مقداری خاک رس در خود دارد این خاک رس در ظرف حصیری ته نشین می شد و با خشک شدن خاک رس شکل سبد به خود می گرفت. درنهایت مردم متوجه شدند که از این روکش های سفالی می توانند به عنوان ظروف محکم استفاده کنند آنها خاک رس را جمع می کردند به آن شکل می دادند و در آفتاب یا خاکستر داغ می پختند و گاهی آنها را با ابزارهای اولیه تزئین می کردند، بدین ترتیب بود که برای اولین بار ظروف سفالی متولد شدند. لعاب هم نوع خاصی از شیشه است که برای پوشش محصولات سرامیکی و سفالی بر روی بدنه آنها اعمال می شود، لعابها پس از ذوب شدن در کوره یک پوشش سخت ایجاد می کنند که با پوشاندن منافذ بدنه کالاهای سفالی، دوام آنها را افزایش می دهند. هنگامی که سفالگران ایرانی شروع به ساختن کوره های پیچیده تری برای پختن اشیاء سفالی خود کردند؛ مقداری از رسوبات مثل خاکستر و سودا به آن اضافه کردند و بدین ترتیب اولین نسل از لعابها مورد استفاده قرار گرفت. لعابهای سربی هم برای اولین بار در قرن هشتم به کار گرفته شد و به دلیل رنگ سفید و روشنی که بوجود می آوردند؛ مورد توجه قرار گرفتند. در طول این سالها لعاب به طور چشم گیری گسترش یافته و حدود ۱۰۰ سال است که رویکردهای جدید و متنوعی برای لعاب زنی ایجاد شده است.