آجیل‌خوری نیل‌آسا این ظرف آجیل‌خوری، تلاقی هنرمندانه درخشش مس، وقار سنگ فیروزه و ظرافت هنر مشبک‌کاری است. هنرمند با تراش دادن لبه‌ها و ایجاد طرح‌های اسلیمی در بخش مشبک، به این اثر جلوه‌ای سبک و در عین حال بااصالت بخشیده است. قرار گرفتن نگین‌های فیروزه بر بدنه سرخ‌فام، گویی آسمان لاجوردی را بر تن مس نشانده و آن را به تابلویی ماندگار از هنر اصیل ایرانی بدل کرده است. هنر مشبک‌کاری، روایتگر چیره‌دستی استادانی است که با حذف بخش‌های اضافه، پیوند میان فضای خالی و پر را با نهایت دقت برقرار می‌کنند. در این آجیل‌خوری، مشبک‌کاری با فیروزه‌کوبی پیوند خورده تا تضادی زیبا میان استحکام فلز و ظرافت نقوش پدید آید. این ترکیب، نمادی از روح هنری ایران است که سختی و نرمی را در هم می‌آمیزد تا شکوهی بی‌پایان بیافریند. این ظرف برای میزبانی در مجالس باشکوه و آراستن بزم‌های خانوادگی انتخابی بی‌همتا است. حضور این اثر در هر چیدمانی، نشان از هنر‌دوستی میزبان دارد و آن را به پیشکشی ماندگار و باارزش برای عزیزانی بدل می‌سازد که قدردان ظرافت‌های دست‌ساز هستند؛ پیشکشی که خاطره خوش پذیرایی را در حافظه باقی می‌گذارد. ویژگی‌های اصلی - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ فیروزه - سبک هنری: فیروزه کوبی و مشبک‌کاری - ابعاد: ۱۸ × ۱۸ × ۲۰ سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، دکوراسیون و پیشکش ارزشمند

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.