ست دالیا فیروزه‌کوبی از هنرهای چشم‌نواز و ارزشمند ایرانی است؛ هنری که در آن خرده‌سنگ‌های فیروزه با دقت بر بستر فلز نشانده می‌شوند و سطحی درخشان و دلنشین پدید می‌آورند. رنگ آبی فیروزه که یادآور آسمان روشن ایران است، در کنار فلز گرم برنج جلوه‌ای آرام و ماندگار می‌آفریند و به زیورها حال‌وهوایی اصیل و ایرانی می‌بخشد. ست گوشواره و گردن‌آویز برنجی فیروزه‌کوب طرح «دالیا» با الهام از نگاره‌های سنتی ایرانی ساخته شده است. در این اثر، نقش اسلیمی مطبق تاجدار با ترکیبی متوازن از خطوط و پیچ‌وتاب‌های ظریف شکل گرفته و با فیروزه‌کوبی آراسته شده است. خرده‌سنگ‌های فیروزه با دقت در کنار یکدیگر جای گرفته‌اند و زمینه‌ای درخشان پدید آورده‌اند که زیبایی نقش را برجسته‌تر می‌کند. در ساخت این ست از هنر قلمزنی نیز بهره گرفته شده است. خطوط قلمزنی‌شده به طرح عمق و ظرافت بیشتری بخشیده و هماهنگی دلنشینی میان بافت فلز و درخشش سنگ‌های فیروزه ایجاد کرده است. ترکیب رنگ گرم برنج با آبی درخشان فیروزه، جلوه‌ای چشم‌گیر و هنری به این زیور بخشیده است. این مجموعه شامل یک گردن‌آویز و یک جفت گوشواره هماهنگ است که با اندازه‌ای متناسب و طراحی یکپارچه، جلوه‌ای ظریف و زیبا در پوشش ایجاد می‌کند. پیوند هنر فیروزه‌کوبی با نقش‌های اصیل ایرانی، این ست را به زیوری خاص و ماندگار تبدیل کرده است که می‌تواند برای استفاده روزمره یا به‌عنوان پیشکشی هنری به کار رود. مشخصات کلیدی: - جنس: فلز برنج مرغوب با سنگ فیروزه - تکنیک هنری: فیروزه‌کوبی و قلمزنی - طرح: اسلیمی مطبق تاجدار (دالیا) - ست گوشواره، گردن آویز و زنجیر - ابعاد آویز: ۴ × ۳ سانتی‌متر - ابعاد گوشواره: ۲.۵ × ۲ سانتی‌متر - کاربرد: زیور و پیشکش هنری

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.