بشقاب آوا دایره در هنر قدسی، نماد کمال و وحدت است و هنگامی که با وسعتِ بومی به قطر ۳۵ سانتی‌متر درهم می‌آمیزد، فضایی باشکوه برای روایتگری اساطیر ایرانی پدید می‌آورد. در این بشقاب میناکاری، دو رکن بنیادین زیبایی‌شناسی شرقی یعنی «اسلیمی» و «بته‌جقه» در پیوندی هم‌آهنگ، بر بستری برجسته جان گرفته‌اند. نقوش اسلیمی با گردش‌های بی‌پایان و حلزونی خود، نمادی از عروج و جاودانگی هستند که در کنار «بته‌جقه»، این سروِ سرشکسته‌ی ایرانی که نشان خضوع و آزادگی است، توازنی بصری و معنایی ایجاد کرده‌اند. اجرای نقش‌برجسته‌ی این بوته‌های نمادین بر پهنه‌ی مس، گویی به این باغِ مینوی، بعدی فیزیکی بخشیده و تلاقیِ نور با برجستگی‌های لعاب، رقصِ سایه‌روشن‌ها را بر روی گل‌وبوته‌ها دوچندان می‌کند. این اثر، تنها یک ظرف نیست، بلکه تابلویی است که هویت و اصالتِ قرن‌ها هنر نگارگری و فلزکاری را در کالبد یک شیء تندیس‌گون به نمایش می‌گذارد. زیرساخت این اثر از مس با خلوص بالا و ضخامت مناسب تهیه شده تا توانِ تحمل چکش‌کاری‌های عمیق برای ایجاد نقش‌برجسته‌ی بته‌جقه‌ها و پیچک‌های اسلیمی را داشته باشد. پخت در دمای ۸۰۰ درجه سانتی‌گراد، لعاب‌های درخشان را بر جان مس تثبیت کرده و جلوه‌ای شیشه‌ای و ابدی به آن بخشیده است. ابعاد ۳۵ سانتی‌متری، این بشقاب را به یک عنصر دکوراتیوِ مرکزی و فاخر تبدیل می‌کند که تلالو آن در هر چیدمانی، از سالن‌های پذیرایی تا فضاهای رسمی، نگاه‌ها را به خود خیره می‌سازد. با توجه به ماهیت دست‌ساز بودنِ تمام مراحل،‌از قلم‌زنی برجستگی‌ها تا نقاشی ظریف اسلیمی‌ها—هر نسخه از این اثر، امضایی منحصربه‌فرد از هنرمند خالق خود دارد؛ لذا محصول نهایی در جزئیات نقش و رنگ ممکن است تفاوت‌های ظریفی با عکس داشته باشد که این ویژگی، شناسنامه‌ی اصالت و تکرارناپذیری صنایع‌دستی نفیس است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب با پوشش لعاب - طرح هنری: نقوش سنتی اسلیمی و بته‌جقه - سبک هنری: میناکاری برجسته - قطر: ۳۵ سانتی‌متر - کاربرد: دیوارکوب هنری، چیدمان رومیزی دکوراتیو و پیشکشی نفیس سنتی - نکته: محصول در طرح ها و رنگ های مختلف می‌باشد لذا ممکن است محصولی که به دست شما می‌رسد متفاوت با عکس باشد.

هنر میناکاری تلفیقی از همکاری درخشان خاک، آتش، کوره و دستان هنرمندی است که فلزات و گاهی حتی شیشه، سرامیک و سفال را زینت می بخشد. سابقه ی این هنر به 1500 سال قبل از میلاد بر می گردد و طبق بررسی های باستان شناسان دنیا؛ میناکاری اولین بار در ایران سر برآورده و گرچه اکنون در مهد این هنر، یعنی شهر اصفهان بیشتر از مس برای آفرینش آثار مینا استفاده می کنند ولی یکی از قدیمی ترین آثار میناکاری روی فلز، یک بازوبند طلا مزین به میناکاری مربوط به دوران هخامنشیان است که در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود. نقطه ی اوج این هنر در تاریخ، دوران سلجوقیان بوده که در آن زمان ظروف برنجی و مینا را به کشورهای دیگر نیز صادر می کردند. در زمان صفویان این هنر به طرح های مینیاتوری و ظروف نقره گرایش بیشتری پیدا کرد و امروز نیز شرکت تلفیق هنر با ارائه آثار مزین به میناکاری، سعی دارد تا روح حقیقی ایرانی را در جامعه مدرن امروز، زنده نگه دارد.