سنگاب سحرآب این سنگاب فیروزه کوبی، یادآور تالارهای آینه و باغ‌های اصیل ایرانی است که در آن، سردی فیروزه و گرمای مس در کنار هم نشسته اند. طراحی بدنه و انحنای لبه‌ها با ظرافتی تمام انجام شده است تا نگین های لاجوردی بر بستر فلز بدرخشند. این اثر فراتر از یک ظرف، نمادی از پیوند خاک و آسمان است که هر بیننده را به تحسین هنر دست هنرمند وامی دارد. سنگاب در سنت هنری ایران، جایگاهی ویژه دارد و پیشتر برای شستن دست یا نگهداری آب به کار می رفته است. امروز این قالب سنتی با تلفیق هنر فیروزه کوبی، هویتی نو یافته و به اثری تزیینی بدل شده است. در این شیوه، استاد با نشاندن تکه های سنگ آبی بر تن مس، طرحی ابدی می آفریند که نشان از صبر و دقت در خلق زیبایی دارد. این سنگاب انتخابی برازنده برای دکوراسیون است تا روحی تازه به فضای خانه ببخشد. ترکیب رنگ مسی و آبی فیروزه، گرمایی خاص به محیط می دهد و آن را به پیشکشی نفیس بدل می سازد. این اثر برای کسانی که به دنبال اصالت در دکوراسیون هستند یا می خواهند پیشکشی ماندگار به دوستان خود ارائه دهند، انتخابی سرشار از سلیقه است. ویژگی‌های اصلی - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ فیروزه - سبک هنری: فیروزه کوبی - ابعاد: ۱۴ × ۱۴ × ۱۸ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراسیون و پیشکش ارزشمند

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.