شکلات‌خوری سهراب این شکلات‌خوری، تبلوری از هم‌نشینی هنر خراطی و ظرافت مشبک‌کاری است که در آن، نقش‌آفرینی چوب اعلای چنار در کنار درخشش برنج، هویتی تازه به فضای پذیرایی می‌بخشد. رگه‌های طبیعی چوب چنار که با دستان هنرمند تراش خورده، در کنار شبکه های دقیق برنجی، جلوه‌ای از اصالت و پختگی هنر ایرانی را به نمایش می‌گذارد. این ظرف نه تنها کاربردی برای پذیرایی است، بلکه تندیسی ست که با هندسه ای متوازن، وقار و زیبایی را به محیط خانه هدیه می‌دهد. تکنیک‌های به کار رفته در ساخت این اثر، روایتگر دقتی ست که در لحظه لحظه خلق آن جاری بوده است. مهارت استادکار در خراطی چوب چنار، فرمی استوار و ماندگار به این شکلات خوری داده و مشبک‌کاری دقیق برنج، حالتی از سبکی و درخشش را در بدنه آن ایجاد کرده است. تضاد میان بافت مخملی چوب و سردی صیقل خورده فلز، تضادی دلنشین فراهم آورده که چشم هر بیننده‌ای را به سوی خود جلب می‌کند و استادی طراح را در مدیریت متریال به رخ می‌کشد. این اثر هنری، انتخابی درخور برای زینت بخشیدن به میز پذیرایی در مهمانی‌های باشکوه و فضاهای دکوراتیو است. با حضور این ظرف در چیدمان، می‌توان اصالت و هنر را به بهترین شکل ممکن به نمایش گذاشت. این محصول فراتر از یک ظرف معمولی، پیشکشی ماندگار و باارزش برای آنان است که به ظرافت‌های صنایع دستی ایران عشق می‌ورزند و در جستجوی زیبایی‌های پایدار هستند. ویژگی‌های اصلی: - جنس: چوب چنار و فلز برنج مرغوب - سبک هنری: خراطی و مشبک‌کاری - ابعاد: ۲۲×۲۲×۳۰ سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی، دکوراسیون فضاهای فاخر و پیشکش ارزشمند

منبت کاری چوب یکی از صنایع دستی رایج در چندین کشور از جمله ایران است. سرگذشت این هنر مانند بسیاری از صنایع از دل جوامع بشری آغاز شد و و از آنجا که چوب از فراوان ترین موادی است که در طبیعت و در دسترس انسان بوده است، به احتمال زیاد برای ساخت لوازم اولیه خود استفاده می کردند و کم کم با پیشرفت استفاده از آثار چوبی برای جلا دادن و تمایز بخشیدن بین پادشاهان و مردم، هنرمندان این هنر را ابداع کرده و رواج دادند. گمانه ها بر این ادعا استوار است که قدمت این هنر در ایران به زمان ساسانیان برمی گردد و برخی می گویند که سرستون های داخلی قصر صدستون تخت جمشید نیز چوب های منبت شده بوده است ولی درب مسجد جامع عتیق شیراز، قدیمی ترین اثر منبت کاری شده موجود در ایران است که از جمله آثار بوجود آمده بعد از ظهور اسلام محسوب می شود. رواج ساخت مساجد و مراکز اسلامی باعث شد هنرمندانی که با چوب سروکار داشتند نیز در کنار معماران و کاشیکارن، هنرنمایی کرده و ذوق خود را در آثار فاخر مدهوش کننده بعنوان میراثی زنده به جای بگذارند.

مشبک‌کاری فلز، قصیده‌ای از نور و سایه است، که در تار و پود تاریخ تنیده شده. ریشه‌هایش در اعماق فرهنگ‌ها دوانده، و در هر دوره‌ای، نقشی نو بر خود گرفته. مس و برنج و آلومینیوم، در دستان هنرمند، به سازِ نقش درمی‌آیند؛ جان می‌گیرند و با طرح‌های خیال، فضا را به رقص وا می‌دارند. گویی هر برش، نغمه‌ای است که در سکوت فلز جاری می‌شود. در تاریخ کهن ایران، اولین نشانه‌هایش چون نجومی در دل شب درخشید. در دوران ساسانی، جرقه‌هایی از این هنر نمایان شد و کم‌کم، این شعله در قلب هنر اسلامی زبانه کشید. مساجد و بناهای مذهبی، با مشبک‌کاری، جلوه‌ای آسمانی یافتند. پنجره‌ها، چون چشمانی رو به نور، رقص سایه را به تماشا نشستند و سکوت فضا را به نجوا کشاندند. این هنر، نه فقط ابزاری برای تزئین، بلکه روحی بود که در کالبد معماری دمیده شد. در گذر زمان، مشبک‌کاری فلز، تکامل یافت و در جواهرسازی، طراحی داخلی و آثار تزئینی، حیاتی نو یافت. امروزه، این هنر، پلی است میان سنت و مدرنیته، و در هر اثر، داستانی از گذشته را در آینده نجوا می‌کند. گویی هر قطعه فلز، شعری است که در رقص نور و سایه، جاودانه می‌شود.