کشکول هیربد این ظرف فاخر، روایتی درخشان از پیوند آتش و مس است که در قالب کشکول پایه‌دار تجلی یافته است. فرم کشکول با پیشینه‌ای کهن در فرهنگ ایرانی، نمادی از برکت، اصالت و زیبایی ناب به شمار می‌رود و این اثر با تکیه بر این پیشینه ارزشمند، شکوهی چشم‌نواز را به نمایش می‌گذارد. درخشش گرم و سرخ‌فام مس در کنار پرداخت هنرمندانه، حسی سرشار از وقار و پویایی به فضا می‌بخشد و جلوه هنر دست استادکاران را بازتاب می‌دهد. سطح این ظرف با هنر چکش‌کاری سنتی آراسته شده است، به گونه‌ای که هر ضربه چکش، برقی از نور و سایه بر بدنه مس پدید آورده و بافتی زنده و چشم‌گیر خلق کرده است. بخش درونی ظرف به منظور حفظ سلامت و کاربری ایمن، به دقت قلع‌کاری شده و لایه بیرونی آن با فناوری نانو پوشش داده شده است تا ثبات رنگ، ماندگاری درخشش و مقاومت در برابر اکسیداسیون را تضمین کند. پایه خوش‌تراش و متناسب این اثر، ایستایی و صلابت ساختار را کامل می‌سازد. این کشکول مسی با ابعاد ۱۳×۲۰×۲۵/۵ سانتی‌متر، انتخابی ایده‌آل برای پذیرایی‌های اصیل، سرو انواع خوراکی‌ها، یا حضور به عنوان عنصری شاخص در چیدمان میزهای پذیرایی و دکوراسیون فاخر است. بهره‌گیری از قلع‌کاری باکیفیت و پوشش نانوی رنگ‌ثابت، آسودگی خاطر در مصرف و دوام طولانی‌مدت را به همراه دارد و این ظرف را به پیشکشی ماندگار و ارزشمند برای دوستداران صنایع دستی بدل می‌کند. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب و پوشش قلع و پوشش نانو (رنگ ثابت) - سبک هنری: مسگری(چکش کاری) - ابعاد: ۱۳×۲۰×۲۵/۵ سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی لوکس، چیدمان دکوراسیون فاخر، پیشکش ماندگار صنایع دستی

هنر مسگری از کهن‌ترین پیشه‌ها و هنرهای دستی سرزمین ایران است؛ هنری که ریشه‌های آن در ژرفای تاریخ این سرزمین جای دارد. از روزگاری که انسان نخستین دریافت فلز سرخ‌فام مس در دل خاک نهفته است و می‌توان آن را با آتش نرم کرد و به هیأتی نو درآورد، راهی تازه در آفرینش ابزار و زیور گشوده شد. یافته‌های باستان‌شناسی از روزگار هخامنشی، اشکانی و ساسانی نشان می‌دهد که فلز مس در زندگی مردمان ایران جایگاهی ویژه داشته است؛ از دیگ‌ها و تنگ‌ها گرفته تا سینی‌ها و آوندهای گوناگون که هم در زندگی روزمره به کار می‌آمدند و هم در آیین‌ها و بزم‌ها جلوه‌ای از شکوه و توانگری به شمار می‌رفتند. با گذر زمان و بالیدن ذوق هنرمندان، مسگری تنها به ساخت ابزار سودمند بسنده نکرد و به هنری آراسته بدل شد. استادکاران ایرانی با چکش و سندان، ورق‌های مس را شکل می‌دادند و با پرداخت و آراستن آن‌ها، به اشیایی جان می‌بخشیدند که هم سودمند بودند و هم چشم‌نواز. هر ظرف مسین، بازتابی از مهارت دست و اندیشه سازنده خویش بود و در بسیاری موارد نشانگر جایگاه اجتماعی و سلیقه صاحبان آن نیز به شمار می‌رفت. از همین رو، هنر مسگری در گذر سده‌ها به یکی از جلوه‌های برجسته هنرهای دستی ایران بدل شد؛ هنری که هنوز نیز در بازارها و کارگاه‌های سنتی، طنین چکش آن روایتگر پیوند دیرین انسان، آتش و فلز است.