شکلات‌خوری کوچه‌باغِ سفالگری از کهن‌ترین جلوه‌های هنر ایرانی است؛ هنری که از دل خاک شکل می‌گیرد و در دستان هنرور به ظرفی برای زیبایی و زندگی بدل می‌شود. در طول سده‌ها، هنروران ایرانی با نقش و رنگ بر سطح سفال، روایت‌هایی از طبیعت، معماری و فضاهای خاطره‌انگیز این سرزمین را ثبت کرده‌اند. چنین آثاری تنها اشیای کاربردی نیستند، بلکه بازتابی از فرهنگ، ذوق و نگاه شاعرانه‌ای هستند که در هنر ایرانی جاری است. شکلات‌خوری دردار طرح کوچه‌های نطنز با الهام از حال‌وهوای دلنشین کوچه‌های تاریخی این شهر خلق شده است؛ کوچه‌هایی که با دیوارهای کاهگلی، گذرهای آرام و معماری اصیل، تصویری گرم و نوستالژیک از زندگی در بافت سنتی ایران را به یاد می‌آورند. نگاره‌های این فضاهای خاطره‌انگیز با نقاشی کاملاً دستی بر سطح سفال نقش بسته‌اند و با آبِ طلای ایتالیایی آراسته شده‌اند تا جلوه‌ای درخشان و ظریف به اثر ببخشند. هر قطعه از این اثر، به واسطه‌ی اجرای دستی نقوش، حالتی یگانه دارد و نشانی از دقت و هنر دست هنرور را در خود نگهداری کرده است. این شکلات‌خوری دردار، علاوه بر زیبایی هنری، کاربردی دلنشین در پذیرایی دارد. فرم درب‌دار آن فضایی مناسب برای نگهداری شکلات، قند، نبات یا خوراکی‌های کوچک فراهم می‌کند و می‌تواند جلوه‌ای گرم و هنری به میز پذیرایی یا فضای دکور خانه ببخشد. استفاده از متریال درجه‌یک صادراتی و بدون سرب در ساخت این اثر، کیفیت و سلامت آن را تضمین کرده و آن را به ظرفی مناسب برای استفاده روزمره و در عین حال ماندگار تبدیل کرده است. ترکیب نقاشی دستی، درخشش طلای ایتالیایی و الهام از کوچه‌های اصیل نطنز، این شکلات‌خوری را به قطعه‌ای هنری تبدیل کرده که هم می‌تواند بخشی از لحظه‌های پذیرایی باشد و هم به عنوان یک شیء دکوری جلوه‌ای خاص به فضای خانه ببخشد. همچنین این اثر می‌تواند پیشکشی ارزشمند برای دوستداران صنایع‌دستی و هنر ایرانی باشد؛ پیشکشی که در آن سادگی زندگی سنتی و ظرافت هنر دست در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. برای حفظ زیبایی و دوام اثر نیز شست‌وشو با ابر نرم و آب توصیه می‌شود. مشخصات کلیدی: - جنس: سفال درجه‌یک صادراتی بدون سرب - تکنیک هنری: سفالگری، نقاشی روی سفال - طرح: کوچه‌های نطنز - آرایه: تماماً نقاشی دست، مزین به آبِ طلای ایتالیایی - ابعاد: ۱۰ × ۱۰ × ۷ سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، دکور و پیشکشی هنری و ماندگار - شست‌وشو: با ابر نرم و آب

ممکن است در موزه های مختلف آثار زیادی را دیده باشید که از جنس سفال بوده و بسیار قدیمی اند، با بررسی همین آثار کشف شده، انسان امروزی به این نتیجه رسید که از بین تمام صنایع بشری، سفالگری در میان قدیمی ترین صنعتها قرار می گیرد. گفته شده است زمانی که سبک زندگی انسانها از کوچ نشینی عشایری به ثبات کشاورزی تغییر یافت، مردم برای آبیاری محصولات خود آب را در سبدهای دستباف حصیری حمل میکردند ، آب رودخانه ها مقداری خاک رس در خود دارد این خاک رس در ظرف حصیری ته نشین می شد و با خشک شدن خاک رس شکل سبد به خود می گرفت. درنهایت مردم متوجه شدند که از این روکش های سفالی می توانند به عنوان ظروف محکم استفاده کنند آنها خاک رس را جمع می کردند به آن شکل می دادند و در آفتاب یا خاکستر داغ می پختند و گاهی آنها را با ابزارهای اولیه تزئین می کردند، بدین ترتیب بود که برای اولین بار ظروف سفالی متولد شدند. لعاب هم نوع خاصی از شیشه است که برای پوشش محصولات سرامیکی و سفالی بر روی بدنه آنها اعمال می شود، لعابها پس از ذوب شدن در کوره یک پوشش سخت ایجاد می کنند که با پوشاندن منافذ بدنه کالاهای سفالی، دوام آنها را افزایش می دهند. هنگامی که سفالگران ایرانی شروع به ساختن کوره های پیچیده تری برای پختن اشیاء سفالی خود کردند؛ مقداری از رسوبات مثل خاکستر و سودا به آن اضافه کردند و بدین ترتیب اولین نسل از لعابها مورد استفاده قرار گرفت. لعابهای سربی هم برای اولین بار در قرن هشتم به کار گرفته شد و به دلیل رنگ سفید و روشنی که بوجود می آوردند؛ مورد توجه قرار گرفتند. در طول این سالها لعاب به طور چشم گیری گسترش یافته و حدود ۱۰۰ سال است که رویکردهای جدید و متنوعی برای لعاب زنی ایجاد شده است.