گلدان مهدخت هنر فیروزه‌کوبی از شاخص‌ترین و اصیل‌ترین رشته‌های صنایع دستی ایران است که در آن، قطعات ریز سنگ طبیعی فیروزه با مهارت و نظم خاصی در کنار یکدیگر بر سطح فلزی اثر نشانده می‌شوند. در این تکنیک ظریف، استادکار با حوصله و دقت فراوان، سنگ‌های خوش‌رنگ فیروزه را با چسب مخصوص بر روی زیرساخت مسین تثبیت می‌کند تا پس از مرحله ساب و پرداخت، سطحی صیقلی، یکدست و چشم‌نواز با جلوه‌ای فیروزه‌ای پدید آید. هماهنگی میان درخشش گرم مس و رنگ فیروزه‌ای پرطراوت سنگ‌ها، اثری فاخر و سرشار از هویت ایرانی خلق می‌کند که نمادی از شکوه هنرهای سنتی به شمار می‌رود. این گلدان زیبا بر پایه فلز مس مرغوب ساخته شده و سطح بدنه آن با هنر فیروزه‌کوبی دستی و فرم خوش‌تراش صراحی آراسته شده است. طراحی مدور و موزون این اثر با انحنای گیرا و تناسب هندسی دقیق، ظاهری شکیل و چشم‌نواز به آن بخشیده و چیدمان منظم سنگ‌های فیروزه بر بستر مس، بافتی پرنقش‌و‌نگار و پرشکوه ایجاد کرده است. دقت در زیرساخت فلزی، مهارت بالا در جانمایی سنگ‌ها و کیفیت بی‌نقص پوشش نهایی، نمایانگر استادی اثر و تعادل بصری بی‌نقص در این قطعه هنری است. این اثر دکوراتیو، انتخابی ایده‌آل برای چیدمان فضاهای داخلی، دکوراسیون‌های لوکس و ارتقای حس و حال هنری محیط است و به‌زیبایی اصالت هنر سنتی را به نمایش می‌گذارد. با تکیه بر زیرساخت مس، هنر فیروزه‌کوبی و طراحی صراحی، این گلدان گزینه‌ای برازنده و پیشکشی فوق‌العاده نفیس و به‌یادماندنی برای اهالی فرهنگ و علاقه‌مندان به هنرهای لوکس محسوب می‌شود. ویژگی های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ طبیعی فیروزه - طرح: صراحی و فیروزه‌کوبی دستی - سبک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: ۱۲ × ۱۲ × ۴۰ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراتیو، چیدمان فضاهای داخلی و پیشکشی ارزشمند

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.