ست زیورآلات نِلیس این ست زیورآلات، تجلی شکوهی است که در هم‌آمیزی هنر خاتم‌کاری و صلابت برنج پدید آمده است. طرح «مثلث پروارو» با هندسه‌ای دقیق و چشم‌نواز، بر روی بدنه این آثار نقش بسته و با رنگ مشکیِ عمیق، جلوه‌ای متمایز و بسیار مدرن به خود گرفته است. هر قطعه از این ست، گویی تکه‌ای از یک پازل هنری است که با ظرافتی بی‌بدیل، اصالت هنر سنتی را در قالبی امروزی و فاخر بازتعریف می‌کند. در این مجموعه، تضاد میان درخششِ ملایمِ برنج و تاریِ دلنشینِ رنگ مشکی، با ظرافتِ قطعات ریز خاتم، چشم هر بیننده‌ای را به خود خیره می‌کند. انگشتر، گوشواره، گردنبند و دستبند، همگی با یکپارچگی کامل طراحی شده‌اند تا هماهنگیِ بی‌نقصی را در استایلِ شما خلق کنند. این ست، تنها یک زیورآلات ساده نیست، بلکه روایتی از مهارتِ استادکاران است که با صبر و حوصله، هندسه‌ی مثلث را به شکلی پربار و هنرمندانه در تار و پود این آثار جان بخشیده‌اند. این ست زیورآلات، انتخابی ایده‌آل برای بانوانِ صاحب‌ذوق است که به دنبال تمایز و اصالت در پوشش خود هستند. حضور این مجموعه در مراسم‌های رسمی و حتی در استایل‌های خاص، وقاری دوچندان به ظاهر می‌بخشد و به عنوان یک اثر هنریِ پوشیدنی، ارزشی ماندگار دارد. این ست، پیشکشی است درخور و گران‌بها برای کسانی که به پیوندِ هنرِ دست و زیبایی‌های هندسی عشق می‌ورزند. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز برنج مرغوب، چوب و استخوان - سبک هنری: خاتم‌کاری (طرح مثلث پروارو/رنگ مشکی) - محتوای ست: انگشتر، گوشواره، گردنبند و دستبند - کاربرد: زیورآلات پوشیدنی، پیشکش ارزشمند و استایل شخصی

برای آفرینش این هنر داستان های گوناگونی بیان شده و برخی حضرت ابراهیم علیه السلام را مبتکر آن می¬دانند. قدیمی ترین اثر خاتم کاری موجود در ایران منبر مسجد عتیق شیراز است که هزار سال قدمت دارد. از همین رو می توان دریافت که این هنر ابتدا در شیراز ریشه دوانده اما در دوران صفویه مرکز آن به شهر اصفهان منتقل شد و این درخت باشکوه در پایتخت صفویه تنومند گشت و از آن پس تا امروز، آثار خاتم کاری بسیاری از دوره های مختلف تاریخی به جای مانده است. اکنون شرکت تلفیق هنر با بهره مندی از توانمندی هنرمندان گرانقدر ایران زمین، در مسیر تعالی این هنر ارزنده قدم بر داشته و آثار فاخری را در این راستا عرضه می کند تا خانه مردم ایران و جهان، به زیبایی چشم نواز آنها روشن گردد.

قدمت هنر ساخت زیورآلات به اندازه ای دور و دراز است که هیچکس درست نمی¬داند چه شد که انسان تصمیم گرفت زیورآلاتی مانند گردنبند را بر گردن خود انداخته و همه جا همراه خود داشته باشد، ولی واضح و پیداست که از ابتدای آفرینش آن تا کنون، این اثر اسرارآمیز فقط وسیله ای برای نمایش زیبایی و تجمل نبوده است، در برهه¬ای از تاریخ مهر و اعتبار افراد به شمار می رفته و نقش گردنبند خود را بر نامه و قراردادها حک می کردند و همین باعث شده است تا پس از مدتی زیورآلات نماد و جلوه ای از هویت افراد باشد، تا حدی که در آن زمان ها اگر صورت افراد را نمی شناختند، نقش انگشتر یا مهر آویخته در گلوبندشان را می دانستند و از این طریق هویت افراد را شناسایی می کردند. فرقی نمی کند گهواره تولد این هنر مصر بوده یا ایران، ولی می توان به جرئت گفت که فرهنگ ایرانی-اسلامی برای اجرای سنتی این هنر بال پرواز بوده است، چرا که بعد از اسلام به دلیل وجود روایاتی در باب استحباب به همراه داشتن سنگ های مختلف، استفاده از زیورآلات نگین نشان، دیگر مخصوص تجار و فرماندهان و پادشاهان نبود و به رسم و رسومی آیینی تبدیل و بین همه مردم فراگیر شد. این فراگیری باعث شد تا انسان ایرانی با همان ذوق هنری همیشگی و جاری خود که گاهی در میان کاشی و ساختمان سر ریز می شد و گاهی سفره و خانه مردم را لبریز می کرد این بار به سراغ هنرنمایی بر صورت و پیکر زیورآلات برود تا با استفاده از روش های مختلف ریخته گری و طرح های خیره کننده، نگاه مردم دنیا را به خود جذب کند. پس در ابتدا رخ افسون¬گر نگین سنگی را از دل خاک و گل اطراف آن بیرون کشیدند و آن چنان صاف و شفاف آن را نمایان کردند که انگار تاریکیِ شب های معدن را به خود ندیده بوده است. بعد از آن روش های مختلف ریخته گری در آزمون و خطاهای مختلفی کشف و ارائه شد تا بتوانند پیکر زیورآلات را برای نگین آن استوار کنند، حالا اینجا بود که هنرمندان ریخته گر و قلمزن با تلفیقی بی نظیر، دست در گره نقوش مختلف بردند و آن را با قلم و چکش بر تن ریخته گری شده ی زیورآلات روایت کردند؛ روایتی چشم نواز و ظریف که همچون لباسی اشرافی، پیکر زیورآلات را مزین می کرد.