میوه‌خوری دریاوش این ظرف میوه‌خوری، تجسمی از همنشینیِ هنرمندانه فلز و شیشه است که جلوه‌ای باشکوه به فضای پذیرایی می‌بخشد. پایه برنجیِ این اثر با ظرافتِ تمام قلم‌زنی شده و تکیه‌گاهی استوار و متمایز برای کاسه اصلی ایجاد کرده است. رنگِ لاجوردیِ آبگینه، روحی تازه و اصیل به این ظرف دمیده که در کنارِ درخششِ برنج، هارمونیِ بصریِ خیره‌کننده‌ای را پدید آورده و نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. هنرِ قلم‌زنی که بر روی بخش‌های برنجی اجرا شده، ریشه‌های هنرِ سنتی را در این اثر زنده کرده و جزئیاتِ خیره‌کننده‌ای را در پایه و تزئیناتِ پیرامون ایجاد کرده است. کاسه‌یِ لاجوردی‌رنگ، با شفافیت و عمقِ بصریِ خود، تضادی دلنشین با بدنه فلزی برقرار کرده و بستری مناسب برای سرو میوه فراهم آورده است. این هم‌نشینیِ هوشمندانه، نه تنها کارکردِ ظرف را حفظ کرده، بلکه آن را به قطعه‌ای دکوراتیو بدل ساخته که شکوهِ هنرِ دست را به تصویر می‌کشد. این ظرف، انتخابی ماندگار برای میزبانانی است که به جزئیاتِ چیدمانِ خود اهمیت می‌دهند و در جستجویِ تلفیقی از سنت و اصالتِ رنگ‌های ایرانی هستند. ترکیبِ رنگِ عمیق و خاصِ آبگینه با ساختارِ پایه‌دارِ برنجی، آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای پذیرایی در محافلِ رسمی و دوستانه تبدیل کرده است. اثری که با کیفیتِ ساختِ خود، می‌تواند زینت‌بخشِ بوفه‌ها و میزهای پذیرایی باشد و در گذرِ زمان، ارزشِ هنری و کاربردیِ خود را حفظ کند. ویژگی‌های اصلی: - جنس: برنج، آبگینه (شیشه) - سبک هنری: قلم‌زنی و آبگینه - رنگ: لاجوردی (آبگینه) - ابعاد: ۲۳×۲۳×۱۶ سانتی‌متر - کاربرد: سرو میوه، دکوراتیو، پذیرایی

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.

هنر بلور سازی دستساز یکی از هنرهای سنتی باستانی است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ و فرهنگ بشریت دارد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین آثار بلور سازی به هزاران سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. ، زمانی که انسان‌ها برای اولین بار به استفاده از مواد معدنی شفاف و درخشان پرداختند و با استفاده از فنون ساده اما با دقت، بلورهای زیبایی را به وجود می آوردند که نه تنها برای زیبا سازی محیط زندگی بلکه برای اهداف مذهبی و آیینی از آن استفاده می شد. ایران از دیرباز یکی از مراکز مهم تولید و ساخت محصولات بلورین بوده است. آثار بلورین ایرانی از دوران هخامنشیان و ساسانیان تاکنون بازمانده‌اند و نشان از مهارت و هنر دیرین این سرزمین دارند. از سوی دیگر، کشورهای مختلف جهان، از جمله مصر و چین نیز دارای تاریخچه غنی دراین زمینه هستند که هر کدام با سبک و روش‌های منحصر به فرد خود شهرت یافته‌اند. آثار بلورین در بسیاری از جوامع نماد ثروت، زیبایی و هنرمندی است. هنر بلور سازی دستساز نیز با وجود تکنولوژی‌های مدرن، همچنان اصالت خود را حفظ کرده و به عنوان یکی از دستاوردهای بزرگ هنری بشر باقی مانده است.