سنگاب آذرین این سنگاب، جلوه ای درخشان از ظرافت نقش و شکوه فلز است؛ اثری که طرح گل و مرغ را بر پیکره مس نشانده و با تراش های منظم و چشم نواز، روشنایی را در سراسر سطح خود به گردش درمی آورد. آب نقره بر سطح الماس تراش، جلوه ای فاخر و آیینه گون به ظرف بخشیده و آن را به اثری ممتاز برای چیدمان های باشکوه بدل ساخته است. هنر الماس تراش بر مس، از شیوه های ظریف و پرجلوه فلزکاری ایرانی است که در آن، سطح اثر با برش های دقیق و هماهنگ آراسته می شود تا بازتاب نور، حالتی زنده و درخشان پدید آورد. در این سنگاب، نقش گل و مرغ با آب نقره پیوند خورده و حاصل آن، ترکیبی فاخر از اصالت مس، لطافت نقش و درخشش نقره فام است. این سنگاب برای پذیرایی در مهمانی های رسمی و آراستن میزهای فاخر انتخابی شایسته است. فرم دلنشین، طرح گل و مرغ و جلوه نقره ای سطح، آن را به پیشکشی ارزشمند برای دوستداران صنایع دستی ایرانی تبدیل می کند؛ پیشکشی که در آن زیبایی، اصالت و شکوه در کنار هم نشسته اند. ویژگی‌های اصلی - جنس: فلز مس مرغوب و پوشش آب‌نقره - سبک هنری: الماس تراش - طرح: گل و مرغ - ابعاد: 12 × 12 × 15 سانتی متر - کاربرد: پذیرایی، دکوراسیون و پیشکش ارزشمند

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرهایی نظیر حکاکی روی فلز که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی حکاکی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای حکاکی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.