شکلات‌خوری آب و آینه سفالگری، هنری برخاسته از خاک و خیال است؛ هنری که قرن‌ها در فرهنگ ایرانی جریان داشته و همواره بستری برای آفرینش زیبایی، نقش و رنگ بوده است. در دستان هنرمند، سفال تنها یک شیء کاربردی نیست، بلکه به سطحی برای روایت هنر، معماری و خاطره‌های تاریخی بدل می‌شود. پیوند این هنر کهن با نگاره‌های الهام‌گرفته از بناهای تاریخی ایران، جلوه‌ای می‌آفریند که در آن اصالت و ظرافت در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند. شکلات‌خوری دردار طرح چهل‌ستون با الهام از شکوه یکی از زیباترین عمارت‌های تاریخی اصفهان خلق شده است؛ بنایی که با ستون‌های باشکوه، انعکاس شاعرانه در آب و تزئینات ظریفش، نمادی از ذوق و هنر معماری ایرانی به شمار می‌رود. نقش‌های برگرفته از این عمارت تاریخی، با دقت و ظرافت بر سطح سفال نشسته‌اند و با آبِ طلای ایتالیایی آراسته شده‌اند تا درخششی فاخر و چشم‌نواز به اثر ببخشند. تمامی نقوش این اثر به صورت کاملاً نقاشی دست اجرا شده‌اند و همین ویژگی، به هر قطعه هویت و ارزشی بی‌همتا می‌دهد؛ گویی هر شکلات‌خوری، روایتی کوچک از هنر دست ایرانی را در خود حفظ کرده است. این شکلات‌خوری دردار، علاوه بر زیبایی هنری، کاربردی دلنشین در پذیرایی دارد. طراحی درب‌دار آن، فضایی مناسب برای نگهداری شکلات، قند، نبات یا خوراکی‌های کوچک فراهم می‌کند و می‌تواند جلوه‌ای خاص به میز پذیرایی یا دکور خانه ببخشد. استفاده از متریال درجه‌یک صادراتی و بدون سرب کیفیت و سلامت این اثر را تضمین کرده و آن را به محصولی ماندگار و ارزشمند تبدیل کرده است. درخشش طلای ایتالیایی در کنار نقوش تاریخی و فرم ظریف سفال، این اثر را فراتر از یک ظرف پذیرایی ساده قرار می‌دهد؛ قطعه‌ای هنری که می‌تواند زینت‌بخش فضای خانه باشد و یا هدیه‌ای نفیس و ماندگار برای دوستداران هنر، معماری و صنایع‌دستی ایرانی به شمار آید. برای حفظ زیبایی و دوام اثر نیز شست‌وشو با ابر نرم و آب توصیه می‌شود تا ظرافت نقاشی و جلای طلایی آن همواره حفظ گردد. مشخصات کلیدی: - جنس: سفال درجه‌یک صادراتی بدون سرب - تکنیک هنری : سفالگری، نقاشی روی سفال - طرح: چهل‌ستون - آرایه: تماماً نقاشی دست، مزین به آبِ طلای ایتالیایی - شست‌وشو: با ابر نرم و آب - ابعاد: ۱۰ × ۱۰ × ۷ سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، دکور و پیشکش هنری و ماندگار - شست‌وشو: با ابر نرم و آب

ممکن است در موزه های مختلف آثار زیادی را دیده باشید که از جنس سفال بوده و بسیار قدیمی اند، با بررسی همین آثار کشف شده، انسان امروزی به این نتیجه رسید که از بین تمام صنایع بشری، سفالگری در میان قدیمی ترین صنعتها قرار می گیرد. گفته شده است زمانی که سبک زندگی انسانها از کوچ نشینی عشایری به ثبات کشاورزی تغییر یافت، مردم برای آبیاری محصولات خود آب را در سبدهای دستباف حصیری حمل میکردند ، آب رودخانه ها مقداری خاک رس در خود دارد این خاک رس در ظرف حصیری ته نشین می شد و با خشک شدن خاک رس شکل سبد به خود می گرفت. درنهایت مردم متوجه شدند که از این روکش های سفالی می توانند به عنوان ظروف محکم استفاده کنند آنها خاک رس را جمع می کردند به آن شکل می دادند و در آفتاب یا خاکستر داغ می پختند و گاهی آنها را با ابزارهای اولیه تزئین می کردند، بدین ترتیب بود که برای اولین بار ظروف سفالی متولد شدند. لعاب هم نوع خاصی از شیشه است که برای پوشش محصولات سرامیکی و سفالی بر روی بدنه آنها اعمال می شود، لعابها پس از ذوب شدن در کوره یک پوشش سخت ایجاد می کنند که با پوشاندن منافذ بدنه کالاهای سفالی، دوام آنها را افزایش می دهند. هنگامی که سفالگران ایرانی شروع به ساختن کوره های پیچیده تری برای پختن اشیاء سفالی خود کردند؛ مقداری از رسوبات مثل خاکستر و سودا به آن اضافه کردند و بدین ترتیب اولین نسل از لعابها مورد استفاده قرار گرفت. لعابهای سربی هم برای اولین بار در قرن هشتم به کار گرفته شد و به دلیل رنگ سفید و روشنی که بوجود می آوردند؛ مورد توجه قرار گرفتند. در طول این سالها لعاب به طور چشم گیری گسترش یافته و حدود ۱۰۰ سال است که رویکردهای جدید و متنوعی برای لعاب زنی ایجاد شده است.