بشقاب آرمند در حکمت معنوی و گستره نمادشناسی هنر اصیل ایرانی، دایره تجلی وحدت ازلی، چرخش هستی و بیکرانگی آفرینش است؛ گستره‌ای قدسی که آغوش خود را به روی زیباترین روایت‌های عاشقانه و عرفانی می‌گشاید. مکتب نگارگری «گل و مرغ» در این اثر باشکوه، بازآفرینی تمثیلی از عشق ازلی میان عاشق و معشوق الهی است؛ جایی که مرغ، مظهر روح مشتاق، سالک و نغمه‌خوان در هجران معشوق است و گل، نماد تجلی جمال بیکران پروردگار، فیض جاودان بهشت و لطافت حیات. در این بشقاب بزرگ، ترکیب گل و مرغ با گردش موزون و پرپیچ‌و‌خم نقوش «اسلیمی سنتی» اعتلا یافته است. خطوط اسلیمی همچون تندیس‌های گیاهیِ انتزاعی، پیوندی میان خاک و افلاک برقرار ساخته و گل‌ها و پرندگان را در فضایی قدسی و رهایی‌بخش به پرواز درآورده‌اند. تلفیق قلم‌گیری ظریف بر بستری برجسته، رقص مسحورکننده نور و سایه را پدید آورده و تلألؤ لاجوردی و فیروزه‌ای بر بدنه مسین، قطعه‌ای از فردوس جاودان را به تصویر می‌کشد. این شاهکار نفیس بر زیرساختی از مس خالص، مرغوب و با ضخامت بالا شکل گرفته که با تکنیک‌های دقیق چکش‌کاری، قلم‌زنی و برجسته‌کاری استادانه پرداخت شده و لبه‌های کنگره‌دار آن با ظرافت شکل یافته‌اند. پخت‌های چندباره در کوره با دمای بالا و کنترل‌شده، موجب تثبیت مادام‌العمر رنگ‌های معدنی و ایجاد درخششی شیشه‌ای و ضدخش بر سطح لعاب اثر شده است. قطر بزرگ ۴۰ سانتی‌متر، هویتی چشمگیر و لوکس به اثر بخشیده تا به عنوان یک دیوارکوب درباری یا اثری زینتی بر روی پایه‌های چوبی دکوراتیو، زینت‌بخش سالن‌های رسمی، لابی‌ها، کنسول‌ها و ویترین‌های فاخر باشد. با توجه به این‌که تمام فرایند چکش‌کاری، برجسته‌سازی، قلم‌گیری و نقش‌اندازی گل و مرغ و اسلیمی‌ها کاملاً با دست هنرمندان چیره خلق می‌شود، تنوع در ظرایف نقوش و تمایزات جزئی رنگ نسبت به نمونه عکاسی‌شده، جزئی از ذات طبیعی این هنر اصیل و گواهی بر شناسنامه دست‌ساز بودن آن است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب با پوشش لعاب - طرح هنری: طرح گل و مرغ و نقوش اسلیمی - سبک هنری: میناکاری برجسته - قطر: ۴۰ سانتی‌متر - کاربرد: دیوارکوب و پیشکشی نفیس و ماندگار - نکته: محصول در طرح ها و رنگ های مختلف می‌باشد لذا ممکن است محصولی که به دست شما می‌رسد متفاوت با عکس باشد.

هنر میناکاری تلفیقی از همکاری درخشان خاک، آتش، کوره و دستان هنرمندی است که فلزات و گاهی حتی شیشه، سرامیک و سفال را زینت می بخشد. سابقه ی این هنر به 1500 سال قبل از میلاد بر می گردد و طبق بررسی های باستان شناسان دنیا؛ میناکاری اولین بار در ایران سر برآورده و گرچه اکنون در مهد این هنر، یعنی شهر اصفهان بیشتر از مس برای آفرینش آثار مینا استفاده می کنند ولی یکی از قدیمی ترین آثار میناکاری روی فلز، یک بازوبند طلا مزین به میناکاری مربوط به دوران هخامنشیان است که در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود. نقطه ی اوج این هنر در تاریخ، دوران سلجوقیان بوده که در آن زمان ظروف برنجی و مینا را به کشورهای دیگر نیز صادر می کردند. در زمان صفویان این هنر به طرح های مینیاتوری و ظروف نقره گرایش بیشتری پیدا کرد و امروز نیز شرکت تلفیق هنر با ارائه آثار مزین به میناکاری، سعی دارد تا روح حقیقی ایرانی را در جامعه مدرن امروز، زنده نگه دارد.