نگاره پروازِ رها این نگاره ستایشگر زیبایی ناب یک پرنده است که به تنهایی در مرکز قاب جلوه گری می کند. هنرمند در این اثر تمام توان خویش را به کار بسته تا ذات حرکت و سکون پرنده را به بند تصویر بکشد. این تابلو فراتر از یک نقاشی ساده نمایشی از استادی در طراحی فرم و آناتومی است که پرنده را به عنوان اثر اصلی صحنه در کانون توجه قرار داده است. گویی پرنده در لحظه ای از وقار و آرامش از میان انبوه رنگ ها برگزیده شده تا با شکوه حضورش مخاطب را مسحور جزئیات خیره کننده خویش کند. در کالبد این موجود کوچک ظرافت قلم گیری در ترسیم هر پر به اوج خود رسیده است. هنرمند با دقتی بسیار لایه های پرها را چنان با لطافت و تداوم رنگ گذاری ترسیم کرده که گویی نرمی و حجم آن ها زیر دست بیننده حس می شود. نگاه نافذ پرنده، فرم دقیق منقار و حالت ایستای بدن، همگی گویای تسلط کامل نگارگر بر جزئیات آناتومیک است. هر خطی که بر پیکره پرنده نقش بسته برآمده از عشقی است که استادکار به ترسیم دقیق بافت ها و بازی نور بر سطح پرها داشته؛ جزئیاتی که این اثر را به نمونه ای از کمال هنری در نگارگری گل و مرغ بدل کرده است. این تابلوی نگارگری انتخابی برتر برای کسانی است که زیبایی را در تمرکز بر سوژه و ظرافت اجرا می جویند. با نصب این تابلو شما اثری را به دیوار خانه دعوت می کنید که با هر بار نگریستن جزئیات تازه ای از مهارت دستان هنرمند را برایتان آشکار می سازد. این اثر پیشکشی نفیس و ماندگار برای هنرشناسان است؛ قطعه ای که به دلیل تکیه بر اصالت سوژه و دقت فنی در گذر زمان همچون نگینی در مجموعه هنری شما یا عزیزان تان خواهد درخشید و ارزش معنوی آن روز به روز فزونی خواهد یافت. ویژگی های اصلی: - سبک هنری: نگارگری - طرح: آناتومیک و جزئيات پرنده - ابعاد: ۲۳×۱۹ سانتی متر کاربرد: تزئین دیوار، دکوراسیون، پیشکش هنری و ماندگار

نقاشی رنگ روغن فرایند نقاشی با رنگ روغن است که از آمیختن رنگدانه‌ها به روغن به عنوان چسب و پیونده بدست می‌آید. روغن به کار رفته در رنگ روغن از مواد متفاوت و با روش‌های مختلف تولید می‌شود که رایج‌ترین آنها، روغن بزرک، روغن دانه خشخاش، روغن گردو و روغن گلرنگ است.

نگارگری ایرانی، با پیشینه‌ای غنی از دوران باستان در نقاشی‌های دیواری هخامنشی، در دوران اسلامی شکوفا شد. در قرون اولیه، هنر نقاشی در تزئین کتب مذهبی و داستانی کاربرد یافت. عصر سلجوقیان شاهد اوج‌گیری این هنر بود و مکاتب گوناگون پدید آمدند. با ورود ایلخانان، هنر چینی بر نگارگری اثر گذاشت. دوره تیموریان، با ظهور کمال‌الدین بهزاد، عصر طلایی نگارگری ایرانی شد. در دوره صفویان، این هنر جنبه درباری یافت و در دوره قاجار، تحت تاثیر هنر اروپا، سبک‌های نوینی شکل گرفت. نگارگری ایرانی، با تحولات فراوان، بر هنر جهانی تأثیرگذار بوده است.