گلدان نیل‌آرا این گلدانِ صراحی، تندیسی از وقار و زیباییِ اصیل در عالمِ فلزکاری است؛ اثری که در فرمِ کشیده و گردنِ برافراشته‌اش، یادآورِ شکوهِ ظروفِ اصیلِ ایرانی است. صراحی همواره نمادی از ظرافت در هنرِ ایران بوده و در این اثر، با درخششِ گرمِ مس، بستری خیره‌کننده برای پیوند با هنرِ فیروزه‌کوبی فراهم آورده است. این گلدان نه فقط یک ظرف، بلکه جلوه‌ای از هنری است که در آن، فرم و ماده به یگانگی رسیده‌اند. هنرِ «فیروزه‌کوبی» بر بخشی از پیکره‌ی این اثر، با دقتی بسیار اجرا شده است؛ چنان‌که سنگ‌هایِ کوچک و آبی‌رنگِ فیروزه، همچون خوشه‌هایی از یاقوتِ کبود بر بسترِ سرخ‌فامِ مس نشسته‌اند. این چینشِ گزینش‌گرانه، اجازه داده است تا بخش‌های آراسته به فیروزه، در کنارِ سطوحِ یکدست و درخشانِ مس، تضادی تماشایی و متعادل پدید آورند. هنرور با این انتخاب، نخواسته تا تمامیِ اصالتِ مس را بپوشاند، بلکه کوشیده است تا با لمسِ آبیِ آسمانی بر تنه‌ی مسین، روحی تازه به کالبدِ این صراحی ببخشد. این گلدانِ صراحی، افزون بر نقشِ کاربردی، عنصری دکوراتیو و الهام‌بخش برای فضایِ خانه است؛ قطعه‌ای که حضورش در هر چیدمان، حسی از آیین و ذوقِ ایرانی را به فضا می‌بخشد. قرار گرفتنِ آن در کانونِ ویترین‌ها یا بر روی میزهایِ پذیرایی، گواهی بر سلیقه‌ی والای صاحبِ آن است. همچنین این اثر می‌تواند پیشکشی نفیس و مانا برای عزیزانی باشد که هنرِ دست و ارزشِ گوهرِ ایرانی را ارج می‌نهند؛ پیشکشی که در هر نگاه، یادآورِ پیوندِ دیرینه‌ی صنعتِ مسگری و ظرافتِ فیروزه‌کوبی خواهد بود. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: ۱۰×۱۰×۲۶ سانتی‌متر - کاربرد: گلدان دکوراتیو، آرایه‌ی تزیینی و پیشکشی هنری مانا

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.