شکلات خوری بهرام این شکلات خوری مسی با هنر قلم‌زنی طرح گل و مرغ، جلوه‌ای از زیبایی و اصالت را بر سفره یا میز پذیرایی نمایان می‌کند. نقش گل و مرغ که از دیرباز نماد عشق و طبیعت در هنر ایرانی بوده، با دقت و ظرافت بر پیکره مس نقش بسته است. تماشای این ظرف در هر فضایی، نشانی از هنر و ذوق ایرانی است که گرما و شکوه را به محیط می‌افزاید. قلم‌زنی بر روی این ظرف مسی، حاصل ضربات سنجیده استادکار است که طرح‌های اسلیمی و ختایی را در کنار گل و مرغ به زیبایی در هم آمیخته است. عمق قلم و برجستگی‌های ظریف، به این ظرف جلوه‌ای زنده و درخشان بخشیده که با بازتاب نور، شکوه آن دوچندان می‌شود. دقت در اجرای جزئیات، این شکلات خوری را به نمونه‌ای ممتاز از صنایع دستی مبدل ساخته است. این شکلات خوری نه تنها ظرفی کاربردی برای پذیرایی در میهمانی‌های فاخر است، بلکه به عنوان یک اثر هنری، جلوه‌ای متفاوت به دکوراسیون می‌بخشد. برای آنان که به دنبال پیشکشی ارزشمند و ماندگار هستند، این اثر مسی با اصالت نقش و کیفیت ساخت، گزینه‌ای شایسته است. اثری که در عین کاربردی بودن، غنای فرهنگ و هنر ایران را به همراه دارد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: قلم‌زنی - طرح: گل و مرغ - ابعاد: ۱۵×۱۵×۲۹ سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی و پیشکش ارزشمند

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.