گردن‌آویز ماه‌رخ این گردن‌آویز زنانه، تجسمی از وقار و شکوهی است که در دلِ سنگِ کوارتز دودی نهفته است؛ قطعه‌ای که همچون تکه‌ای از آسمانِ مه‌آلود، در قابی از نقره‌ی درخشان جای گرفته است. طراحی این اثر با هوشمندی تمام، میانِ صیقلیِ فلزِ نقره و گرمایِ مرموز و عمیقِ سنگ، توازنی بی‌نظیر ایجاد کرده است؛ توازنی که هر بیننده‌ای را مجذوبِ اصالت و سادگیِ فاخرِ آن می‌کند. در مرکز این گردن‌آویز، سنگ کوارتز دودی با آن رنگ‌مایه‌ی دودی و نیمه‌شفاف خود، گویی رازی از اعماق زمین را بازگو می‌کند که در میانِ نقوشِ ظریفِ نقره محصور شده است. زنجیرِ این گردن‌آویز، با دقتی مثال‌زدنی به قابِ سنگی متصل شده تا هماهنگیِ کاملی میانِ زنجیر و پلاک برقرار گردد. انعکاسِ نور در زوایایِ تراش‌خورده‌ی سنگ، جلوه‌ای زیبا پدید آورده که در کنارِ درخششِ نقره‌ی صیقل‌خورده، ساختاری هماهنگ و چشم‌نواز را در پیش دیدگان می‌نشاند. این گردن‌آویز، اکسسوری‌ای است که، اصالت و وقار را به استایلِ بانوی امروز هدیه می‌دهد؛ انتخابی برای مجالسِ رسمی و دورهمی‌های دوستانه که با هر پوششی، از کلاسیک تا مینیمال، همنشین زیبایی می‌شود. اگر در جست‌وجوی پیشکشی ماندگار و با‌معنا هستید که نشان از سلیقه‌ی ممتازِ شما داشته باشد، این قطعه‌ی نقره با سنگِ کوارتزِ دودی، یادگاری است که در گذرِ زمان، ارزش و زیباییِ خود را حفظ خواهد کرد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز نقره مرغوب، سنگ طبیعی کوارتز دودی - سبک هنری: زیورآلات سنتی - ابعاد: ۲۲×۲ سانتی‌متر - کاربرد: گردن‌آویز زنانه، مناسب برای استفاده در مجالس رسمی و پیشکشی ارزشمند

قدمت هنر ساخت زیورآلات به اندازه ای دور و دراز است که هیچکس درست نمی¬داند چه شد که انسان تصمیم گرفت زیورآلاتی مانند گردنبند را بر گردن خود انداخته و همه جا همراه خود داشته باشد، ولی واضح و پیداست که از ابتدای آفرینش آن تا کنون، این اثر اسرارآمیز فقط وسیله ای برای نمایش زیبایی و تجمل نبوده است، در برهه¬ای از تاریخ مهر و اعتبار افراد به شمار می رفته و نقش گردنبند خود را بر نامه و قراردادها حک می کردند و همین باعث شده است تا پس از مدتی زیورآلات نماد و جلوه ای از هویت افراد باشد، تا حدی که در آن زمان ها اگر صورت افراد را نمی شناختند، نقش انگشتر یا مهر آویخته در گلوبندشان را می دانستند و از این طریق هویت افراد را شناسایی می کردند. فرقی نمی کند گهواره تولد این هنر مصر بوده یا ایران، ولی می توان به جرئت گفت که فرهنگ ایرانی-اسلامی برای اجرای سنتی این هنر بال پرواز بوده است، چرا که بعد از اسلام به دلیل وجود روایاتی در باب استحباب به همراه داشتن سنگ های مختلف، استفاده از زیورآلات نگین نشان، دیگر مخصوص تجار و فرماندهان و پادشاهان نبود و به رسم و رسومی آیینی تبدیل و بین همه مردم فراگیر شد. این فراگیری باعث شد تا انسان ایرانی با همان ذوق هنری همیشگی و جاری خود که گاهی در میان کاشی و ساختمان سر ریز می شد و گاهی سفره و خانه مردم را لبریز می کرد این بار به سراغ هنرنمایی بر صورت و پیکر زیورآلات برود تا با استفاده از روش های مختلف ریخته گری و طرح های خیره کننده، نگاه مردم دنیا را به خود جذب کند. پس در ابتدا رخ افسون¬گر نگین سنگی را از دل خاک و گل اطراف آن بیرون کشیدند و آن چنان صاف و شفاف آن را نمایان کردند که انگار تاریکیِ شب های معدن را به خود ندیده بوده است. بعد از آن روش های مختلف ریخته گری در آزمون و خطاهای مختلفی کشف و ارائه شد تا بتوانند پیکر زیورآلات را برای نگین آن استوار کنند، حالا اینجا بود که هنرمندان ریخته گر و قلمزن با تلفیقی بی نظیر، دست در گره نقوش مختلف بردند و آن را با قلم و چکش بر تن ریخته گری شده ی زیورآلات روایت کردند؛ روایتی چشم نواز و ظریف که همچون لباسی اشرافی، پیکر زیورآلات را مزین می کرد.