بشقاب سرو در قلمرو حکمت و زیباشناسی هنر اصیل ایرانی، فرم مدور دایره نمادی بنیادین از کمال ازلی، تداوم کائنات و حرکت جاودانه هستی است؛ بستری قدسی که به هنرمند امکان می‌دهد تجلی نظم کیهانی را بر بستر ماده بازآفرینی کند. در این اثر ماندگار، تمرکز تمام بر چرخش دل‌انگیز و بی‌پایان «نقوش ختایی سنتی» معطوف شده است؛ نگاره‌هایی انتزاعی از گل‌ها، برگ‌ها و غنچه‌های رویان که از دل باور به طراوت بی‌خزان باغ‌های بهشت و زایندگی طبیعت سرچشمه می‌گیرند. خطوط ختایی با حرکتی نرم، ملایم و ریتمیک در امتداد پیچک‌های متصل، حس حیات و پویایی را به اثر می‌بخشند و گویی دانه‌ای رویان را در مسیری کمال‌یافته به شکوفایی می‌رسانند. همنشینی این شاخسارهای زرین و لاجوردی با مایه‌های درخشان فیروزه‌ای، توازنی آرامش‌بخش میان عقلانیت هندسی و سرمستی بصری خلق می‌کند و تماشاگر را به تماشای نظمی ماورایی فرا می‌خواند. از منظر فنی و فیزیکی، این شاهکار بر زیرساختی از مس مرغوب و ضخیم با دست استادکاران چکش‌کاری و برجسته‌سازی شده است تا هر پیچش اسلیمی‌گونه و برگ ختایی عمقی ملموس و سه بعدی به خود بگیرد. پس از مرحله قلم‌زنی و برجسته‌کاری، قطعه با لعاب پایه پوشش یافته و نقوش ختایی سنتی با قلم‌گیری‌های ظریف و رنگ‌های نسوز معدنی بر سطح آن تصویر شده است. در نهایت، پخت چندباره در کوره‌های مخصوص با حرارت کنترل‌شده، این رنگ‌ها را به لعابی شیشه‌ای، براق و ضدخش پیوند زده که تا نسل‌ها بدون رنگ‌پریدگی درخشان باقی می‌ماند. قطر باشکوه ۴۰ سانتی‌متری، این بشقاب را به عنصری مقتدر و چشمگیر برای دکوراسیون داخلی مبدل ساخته که بر دیوارهای اصلی، کنسول‌ها یا ویترین‌های مجلل شکوهی درباری می‌آفریند. به دلیل ماهیت دست‌ساز و اجرای آزاد نقوش توسط هنرمند، تنوع در ظرافت خطوط و جزئیات رنگ نسبت به عکس، جزئی از اصالت این هنر دستی محسوب می‌شود. ویژگی‌های اصلی: - جنس: مس مرغوب با پوشش لعاب - طرح هنری: طراحی با نقوش ختایی سنتی - سبک هنری: میناکاری برجسته - ابعاد: قطر ۴۰ سانتی‌متر - کاربرد: مناسب برای تزیین دیوار، کنسول و ویترین‌های لوکس و هدیه‌ای نفیس و ماندگار - محصول در طرح‌ها و رنگ‌های مختلف می‌باشد لذا ممکن است محصولی که به دست شما می‌رسد متفاوت با عکس باشد.

هنر میناکاری تلفیقی از همکاری درخشان خاک، آتش، کوره و دستان هنرمندی است که فلزات و گاهی حتی شیشه، سرامیک و سفال را زینت می بخشد. سابقه ی این هنر به 1500 سال قبل از میلاد بر می گردد و طبق بررسی های باستان شناسان دنیا؛ میناکاری اولین بار در ایران سر برآورده و گرچه اکنون در مهد این هنر، یعنی شهر اصفهان بیشتر از مس برای آفرینش آثار مینا استفاده می کنند ولی یکی از قدیمی ترین آثار میناکاری روی فلز، یک بازوبند طلا مزین به میناکاری مربوط به دوران هخامنشیان است که در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود. نقطه ی اوج این هنر در تاریخ، دوران سلجوقیان بوده که در آن زمان ظروف برنجی و مینا را به کشورهای دیگر نیز صادر می کردند. در زمان صفویان این هنر به طرح های مینیاتوری و ظروف نقره گرایش بیشتری پیدا کرد و امروز نیز شرکت تلفیق هنر با ارائه آثار مزین به میناکاری، سعی دارد تا روح حقیقی ایرانی را در جامعه مدرن امروز، زنده نگه دارد.