ظرف ماهین این ظرفِ پذیراییِ مسی، تجسمی از اصالت و پایداریِ هنرِ مسگریِ سنتی است که با دستان توانای استادکار و ضربه‌های موزونِ چکش بر پیکره‌ی فلز نقش بسته است. طراحیِ آن با تکیه بر فرمی مدور، به گونه‌ای است که کاربردِ آن را برای سروِ آجیل، تنقلات یا شیرینی‌های متنوع، بسیار مطلوب می‌سازد. سه پایه‌ی ظریفِ این ظرف که با هارمونیِ کامل به بدنه متصل شده‌اند، شکوهی از ایستایی و وقار به آن بخشیده‌اند و تکیه‌گاهی مطمئن برای این اثرِ دست‌ساز فراهم آورده‌اند. پوششِ درخشانِ «قلع» فضای ظرف، تداعی‌گرِ شیوه‌های کهنِ مسگری است که سلامت و دوام را در کنار زیبایی تضمین می‌کرد. با بهره‌گیری از فناوریِ «نانو»، بدنه و سطوحِ بیرونیِ این ظرف به گونه‌ای پرداخت شده‌اند که درخششِ آن در گذرِ زمان پایدار بماند و از اکسیداسیونِ معمولِ مس جلوگیری شود؛ بدین ترتیب، این ظرف بدونِ نگرانی از تغییرِ رنگ، همواره همان درخششِ روزِ نخستین را حفظ خواهد کرد. این ظرف، انتخابی هوشمندانه برای کسانی است که زیباییِ بی‌تکلف و کاراییِ بالا را در آیینِ پذیرایی می‌جویند. حضورِ آن بر میز، حسی از گرما و صمیمیتِ سنتِ ایرانی را به فضا می‌پراکند و همزمان، جلوه‌ای از یک اثرِ هنریِ کاربردی را به نمایش می‌گذارد. چه برای استفاده در ضیافت‌های دوستانه و چه به‌عنوانِ پیشکشی هنری و مانا، این اثر با استواریِ مس و ظرافتِ چکش‌کاری، یادگاری ارزشمند از فرهنگِ غنیِ صنایع‌دستیِ ایران است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب با پوشش قلع و نانو - سبک هنری: مسگری با تکنیک چکش‌کاری - ابعاد: 3۱×3۱×7 سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی و پیشکشی هنری و ماندگار

هنر مسگری از کهن‌ترین پیشه‌ها و هنرهای دستی سرزمین ایران است؛ هنری که ریشه‌های آن در ژرفای تاریخ این سرزمین جای دارد. از روزگاری که انسان نخستین دریافت فلز سرخ‌فام مس در دل خاک نهفته است و می‌توان آن را با آتش نرم کرد و به هیأتی نو درآورد، راهی تازه در آفرینش ابزار و زیور گشوده شد. یافته‌های باستان‌شناسی از روزگار هخامنشی، اشکانی و ساسانی نشان می‌دهد که فلز مس در زندگی مردمان ایران جایگاهی ویژه داشته است؛ از دیگ‌ها و تنگ‌ها گرفته تا سینی‌ها و آوندهای گوناگون که هم در زندگی روزمره به کار می‌آمدند و هم در آیین‌ها و بزم‌ها جلوه‌ای از شکوه و توانگری به شمار می‌رفتند. با گذر زمان و بالیدن ذوق هنرمندان، مسگری تنها به ساخت ابزار سودمند بسنده نکرد و به هنری آراسته بدل شد. استادکاران ایرانی با چکش و سندان، ورق‌های مس را شکل می‌دادند و با پرداخت و آراستن آن‌ها، به اشیایی جان می‌بخشیدند که هم سودمند بودند و هم چشم‌نواز. هر ظرف مسین، بازتابی از مهارت دست و اندیشه سازنده خویش بود و در بسیاری موارد نشانگر جایگاه اجتماعی و سلیقه صاحبان آن نیز به شمار می‌رفت. از همین رو، هنر مسگری در گذر سده‌ها به یکی از جلوه‌های برجسته هنرهای دستی ایران بدل شد؛ هنری که هنوز نیز در بازارها و کارگاه‌های سنتی، طنین چکش آن روایتگر پیوند دیرین انسان، آتش و فلز است.