بشقاب فرناز در مبانی فلسفی و عرفانی هنر مشرق‌زمین، فرم مدور دایره نشانه‌ای بنیادین از ازلیت، ابدیت و بازگشت همه‌چیز به نقطه آغازین آفرینش است؛ گستره‌ای بی‌مرز که پیوند میان فرم و محتوا را در کمالی ناب متجلی می‌سازد. در این اثر ارزشمند، مکتب نمادین و شاعرانه «گل و مرغ» با کهن‌الگوهای هندسی و نباتی در هم تنیده شده است. گل، به عنوان جلوه‌ای ناب از فیض الهی و طراوت بهشت جاودان، در کنار مرغ، مظهر روح عارف و مشتاقی که در تمنای کمال نغمه‌سرایی می‌کند، روایتی از عشق معنوی و بیداری جان را بازگو می‌کند. پیرامون این دلدادگی ازلی، گردش مواج نقوش اسلیمی سنتی به همراه ظرافت‌های پیچک‌ها و غنچه‌های ختایی، بستری پویا و سرشار از حیات آفریده‌اند؛ پیوندی که خطوط مواج اسلیمی در آن، عروج روحانی را تداعی می‌کنند و نگاره‌های ختایی با تجلی طبیعت پربار، اعتدال و هماهنگی جهان هستی را بر سطح درخشان لاجوردی و فیروزه‌ای به نمایش می‌گذارند. این قطعه نفیس با دقت بر زیرساختی از مس مرغوب و ضخیم با دست استادکاران شکل گرفته و لبه‌های دالبری و کنگره‌دار آن با ظرافت استادانه‌ای پرداخت شده است. نقوش اثر به شیوه میناکاری اصیل و قلم‌گیری دقیق بر بستر لعاب اجرا شده و در چند مرحله در کوره‌های مخصوص با دمای بالا پخته شده است تا رنگ‌های معدنی در لعاب شیشه‌ای حل شده و مقاومت و درخششی جاودان و ضدخش بر سطح اثر حاصل گردد. قطر کاربردی و چشمگیر ۳۵ سانتی‌متر، هویتی متعادل و فاخر به این بشقاب می‌بخشد تا به عنوان یک دیوارکوب باشکوه در دکوراسیون داخلی یا قطعه‌ای زینتی بر روی پایه‌های چوبی دکوراتیو در کنسول‌ها، ویترین‌ها و فضاهای مجلل خودنمایی کند. با توجه به این‌که تمام مراحل مس‌گری، لعاب‌کاری و نقش‌اندازی طرح گل و مرغ، اسلیمی و ختایی کاملاً با دست هنرمندان چیره خلق می‌شود، تنوع در ظرافت خطوط و جزئیات رنگ نسبت به نمونه عکاسی‌شده، جزئی از ذات صنایع‌دستی اصیل است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب با پوشش لعاب - طرح هنری:طرح اسلیمی و ختایی - سبک هنری: میناکاری - ابعاد: قطر ۳۵ سانتی‌متر - کاربرد: دیوارکوب و پیشکشی نفیس و ماندگار - نکته: محصول در طرح ها و رنگ های مختلف می‌باشد لذا ممکن است محصولی که به دست شما می‌رسد متفاوت با عکس باشد.

هنر میناکاری تلفیقی از همکاری درخشان خاک، آتش، کوره و دستان هنرمندی است که فلزات و گاهی حتی شیشه، سرامیک و سفال را زینت می بخشد. سابقه ی این هنر به 1500 سال قبل از میلاد بر می گردد و طبق بررسی های باستان شناسان دنیا؛ میناکاری اولین بار در ایران سر برآورده و گرچه اکنون در مهد این هنر، یعنی شهر اصفهان بیشتر از مس برای آفرینش آثار مینا استفاده می کنند ولی یکی از قدیمی ترین آثار میناکاری روی فلز، یک بازوبند طلا مزین به میناکاری مربوط به دوران هخامنشیان است که در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود. نقطه ی اوج این هنر در تاریخ، دوران سلجوقیان بوده که در آن زمان ظروف برنجی و مینا را به کشورهای دیگر نیز صادر می کردند. در زمان صفویان این هنر به طرح های مینیاتوری و ظروف نقره گرایش بیشتری پیدا کرد و امروز نیز شرکت تلفیق هنر با ارائه آثار مزین به میناکاری، سعی دارد تا روح حقیقی ایرانی را در جامعه مدرن امروز، زنده نگه دارد.