ساعت مچی رادمان در میانِ گذرِ شتابانِ دقایق، این ساعت نه ابزاری برای سنجشِ زمان، که پرده‌ای نقش‌دار از ذوقِ فلزکارانِ ایرانی است. صفحه‌ی آن با نگاره‌های اسلیمی زینت یافته؛ خطوطی که در رقصی بی‌آغاز و بی‌انجام، بر پیکره‌ی نقره‌ای نشسته‌اند تا نبضِ تاریخ را بر دستانِ شما، گویاتر کنند. این اثر، روایتی است از چیره‌دستیِ هنروران که در کوچک‌ترین بسترها نیز، شکوهِ نقش‌های سنتی را به تصویر می‌کشد. سپیدیِ سیمینِ نقره در دلِ این صفحه، بستری است که قلمِ استاد، با ظرافت، ریزه‌کاری‌های اسلیمی را بر آن حک کرده است. این اثر با بند چرمی مشکی، سیمایی آراسته و کلاسیک می‌یابد که برازنده‌ی محافلِ رسمی است؛ حال‌آنکه با بهره‌گیری از بندِ جایگزین فلزی، هویتی تازه و درخشان می‌یابد تا با هر پوششی، همراهی دل‌خواه باشد. بدنه‌ی ساعت با پرداختی دقیق مهیا شده تا در کنارِ زیباییِ چشم‌نواز، کارآمدی و استواری را نیز پیشکش کند. این دست‌مایه، انتخابی متمایز برای کسانی است که زیبایی را در پیوندِ سنت و مدرنیته می‌جویند. قابلیتِ دگرگونی در ظاهر، آن را به آرایه‌ای منعطف بدل کرده که برای هر لحظه از زندگی، حرفی تازه برای گفتن دارد. چه برای آن‌که به آراستگیِ خویش اهمیت می‌دهد و چه برای آن‌که پیشکشی ماندگار و سرشار از هویتِ ایرانی برمی‌گزیند، این ساعت یادگاری از ذوق و مهارتی دیرین است که در هر نگاه، اصالت را متجلی می‌کند. ویژگی‌های اصلی: - جنس:‌ فلز نقره مرغوب - صفحه: قلم‌زنی‌ شده با نقش‌مایه‌ی اسلیمی - بندها: دارای بند چرمی مشکی و بند اضافی فلزی - سبک هنری: قلم‌زنی - کاربرد: ساعت مچی، استفاده روزانه و رسمی، پیشکشی هنری و ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.