کاسه فرنود این کاسه سرامیک، تجلی پیوند هنر سفالگری با شکوهِ روایت‌های کهن است که در قالب طرح «سلجوقی» با بازنمایی بانوان دربار پدیدار شده است. طرح‌های اصیل و باستانی بر پهنه این اثر، هماهنگی بصری چشم‌نوازی ایجاد کرده که بازتابی از تاریخ و اصالت هنر ایران را پیش چشم می‌نشاند. فرم «لب‌برگشته» این ظرف، وقار و جلوه‌ای متفاوت و هنری به چیدمان و دکوراسیون می‌بخشد. بدنه این اثر با دقت و ظرافت در هنر سفالگری شکل گرفته و با نقوش ماندگار سلجوقی آراسته شده است. بازنمایی بانوان دربار بر بدنه این کاسه، روایتی بصری از شکوه دوران باستان را خلق کرده که جلوه‌ای پرشکوه و چندبعدی به این اثر بخشیده است. این ترکیب، اثری موزون خلق کرده که پیوند میان هنر سفالگری و تصویرگری تاریخی را به نمایش می‌گذارد. این هنر کهن با نگاهی امروزی به نقش، رنگ و ترکیب‌بندی به روش خطاطی و نقاشی مستقیم بر روی ظروف و کاشی همراه شده تا پیوندی میان میراث هنری ایران و بیان شخصی هنرمند پدید آورد. این مجموعه دست‌ساز است و پس از لعاب‌ کاری و پخت، با روش نقاشی و خطاطی مستقیم با قلم نی روی لعاب و با تکنیک زرین‌فام اجرا شده‌اند. ترکیب‌بندی نقش‌ها در این آثار از یک ساختار مشترک پیروی می‌کند؛ اما هر قطعه به‌صورت مستقل و با جزئیات متفاوت شکل گرفته است. شباهت ظاهری آثار به معنای کپی یا تکثیر یکسان نیست. تفاوت در فرم‌ها، جزئیات و عناصر تصویری، آگاهانه و بخشی از هویت این مجموعه است. بنابراین ممکن است قطعه‌ای که دریافت می‌کنید از نظر جزئیات دقیقاً با تصویر ارائه‌شده یکسان نباشد؛ اما همان ترکیب‌بندی و زبان بصری را حفظ می‌کند. هر قطعه، در عین هم‌خانواده بودن با مجموعه، اثری یگانه و تکرارنشدنی است. این کاسه، انتخابی ایده‌آل برای حضور به عنوان عنصری شاخص در چیدمان دکوراسیون و ویترین‌های هنری به شمار می‌رود. کیفیت اجرای طرح سلجوقی در کنار فرم خاص لب‌برگشته، این اثر را به گزینه‌ای ارزشمند برای علاقه‌مندان به صنایع دستی و آثار موزه‌ای تبدیل کرده است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: سرامیک - طرح: سلجوقی (بانوان دربار) - سبک هنری: سفالگری و زرین فام - ابعاد: (±2)۲۵×(±2)۲۵×۷ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراسیون، کلکسیون، پیشکشی ارزشمند

آثار زرین‌فام یکی از درخشان‌ترین دستاوردهای هنر سفالگری ایران است. این هنر در قرن دوم هجری به دستان پرتوان هنرمندان ایران بزرگ آفریده شد و اولین نمونه ی کشف شده آن در بغداد کشف شده است. قرن هفتم را می توان دوران طلایی زرین فام و کاشان، ری و سلطان آباد را از مهم ترین مراکز تولید آن در ایران دانست و در این میان میتوان خاندان ابوطاهر در کاشان را از مشهورترین سازندگان ظروف زرین‌فام دانست. این هنر در قرن هشتم و به دلیل حمله مغول ها و همچنین پیچیدگی تکنیک و هزینه بالای تولید، به افول رفت ولی اکنون در قرن معاصر و به دست هنرمندان ایرانی مجددا احیا شده است. اهمیت تاریخی این هنر که نمونه های با ارزشی از آن در موزه های معتبر جهان نگهداری می¬شود از این رو است که نشان دهنده پیشرفت علمی و فنی ایرانیان در قرون میانی بوده است و امروزه به عنوان یکی از ارزشمندترین میراث‌های هنری ایران شناخته می‌شود. زرین‌فام با در بر داشتن تزییناتی شامل نقوش انسانی، حیوانی، گیاهی، خطوط کوفی و مضامین ادبی فارسی، نه تنها یک تکنیک سفالگری، بلکه نمادی از خلاقیت و نوآوری هنرمندان ایرانی است که توانستند با ترکیب علم و هنر، آثاری ماندگار خلق کنند که پس از قرن‌ها همچنان مورد تحسین جهانیان است.

ممکن است در موزه های مختلف آثار زیادی را دیده باشید که از جنس سفال بوده و بسیار قدیمی اند، با بررسی همین آثار کشف شده، انسان امروزی به این نتیجه رسید که از بین تمام صنایع بشری، سفالگری در میان قدیمی ترین صنعتها قرار می گیرد. گفته شده است زمانی که سبک زندگی انسانها از کوچ نشینی عشایری به ثبات کشاورزی تغییر یافت، مردم برای آبیاری محصولات خود آب را در سبدهای دستباف حصیری حمل میکردند ، آب رودخانه ها مقداری خاک رس در خود دارد این خاک رس در ظرف حصیری ته نشین می شد و با خشک شدن خاک رس شکل سبد به خود می گرفت. درنهایت مردم متوجه شدند که از این روکش های سفالی می توانند به عنوان ظروف محکم استفاده کنند آنها خاک رس را جمع می کردند به آن شکل می دادند و در آفتاب یا خاکستر داغ می پختند و گاهی آنها را با ابزارهای اولیه تزئین می کردند، بدین ترتیب بود که برای اولین بار ظروف سفالی متولد شدند. لعاب هم نوع خاصی از شیشه است که برای پوشش محصولات سرامیکی و سفالی بر روی بدنه آنها اعمال می شود، لعابها پس از ذوب شدن در کوره یک پوشش سخت ایجاد می کنند که با پوشاندن منافذ بدنه کالاهای سفالی، دوام آنها را افزایش می دهند. هنگامی که سفالگران ایرانی شروع به ساختن کوره های پیچیده تری برای پختن اشیاء سفالی خود کردند؛ مقداری از رسوبات مثل خاکستر و سودا به آن اضافه کردند و بدین ترتیب اولین نسل از لعابها مورد استفاده قرار گرفت. لعابهای سربی هم برای اولین بار در قرن هشتم به کار گرفته شد و به دلیل رنگ سفید و روشنی که بوجود می آوردند؛ مورد توجه قرار گرفتند. در طول این سالها لعاب به طور چشم گیری گسترش یافته و حدود ۱۰۰ سال است که رویکردهای جدید و متنوعی برای لعاب زنی ایجاد شده است.