کاسه سایه این کاسه، پیوندی چشم‌نواز از هنر قلم‌زنی و ظرافت آبگینه است؛ آمیزه‌ای که در آن فلز و شیشه در کنار هم جلوه‌ای هماهنگ پدید آورده‌اند. بخش فلزی با نگاره‌های «ختایی» آراسته شده است؛ نقش‌هایی الهام‌گرفته از گل و پیچ‌وتاب گیاهان که در هنرهای سنتی ایران جایگاهی دیرینه دارند. در کنار آن، شیشه‌ی دودی‌رنگ با طرح «گل‌برگ»، حال‌وهوایی آرام و وقارآمیز به این دست‌ساخته بخشیده و هماهنگی میان نقش و رنگ را کامل کرده است. بدنه‌ی شیشه‌ای با طرح گل‌برگ، در برخورد با نور سایه‌روشن‌هایی نرم در دل رنگ دودی پدید می‌آورد و به ظرف جلوه‌ای زنده می‌بخشد. حاشیه‌ی مسیِ قلم‌زده با ریزه‌کاری‌های دقیق، نقش ختایی را با ظرافتی چشمگیر نمایان می‌سازد و نشان از مهارت سازنده دارد. پایه‌ی کوتاه برنجی نیز افزون بر ایجاد استواری، پیوندی سنجیده میان بدنه‌ی شیشه‌ای و بخش فلزی برقرار کرده و توازن دیداری اثر را کامل می‌کند. این کاسه، افزون بر کاربرد در پذیرایی، می‌تواند به‌عنوان آرایه‌ای شاخص در چیدمان خانه یا ویترین جای گیرد. رنگ دودی در کنار درخشش مس و برنج، جلوه‌ای متین و دل‌نشین به فضا می‌بخشد. برای دوست‌داران هنرهای دست‌ساز ایرانی، این اثر پیشکشی ماندگار و نمونه‌ای زیبا از پیوند شیشه‌گری و فلزکاری به‌شمار می‌آید. ویژگی‌های اصلی: - جنس: مس قلم‌زنی‌شده، شیشه (آبگینه)، پایه برنجی - طرح: نقش ختایی بر بخش فلزی، طرح گل‌برگ بر شیشه - رنگ شیشه: دودی - سبک هنری: قلمزنی و بلور‌سازی - ابعاد: ۱۴ × ۹٫۵ سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی، مناسب چیدمان سنتی، پیشکشی هنری و ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.

هنر بلور سازی دستساز یکی از هنرهای سنتی باستانی است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ و فرهنگ بشریت دارد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین آثار بلور سازی به هزاران سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. ، زمانی که انسان‌ها برای اولین بار به استفاده از مواد معدنی شفاف و درخشان پرداختند و با استفاده از فنون ساده اما با دقت، بلورهای زیبایی را به وجود می آوردند که نه تنها برای زیبا سازی محیط زندگی بلکه برای اهداف مذهبی و آیینی از آن استفاده می شد. ایران از دیرباز یکی از مراکز مهم تولید و ساخت محصولات بلورین بوده است. آثار بلورین ایرانی از دوران هخامنشیان و ساسانیان تاکنون بازمانده‌اند و نشان از مهارت و هنر دیرین این سرزمین دارند. از سوی دیگر، کشورهای مختلف جهان، از جمله مصر و چین نیز دارای تاریخچه غنی دراین زمینه هستند که هر کدام با سبک و روش‌های منحصر به فرد خود شهرت یافته‌اند. آثار بلورین در بسیاری از جوامع نماد ثروت، زیبایی و هنرمندی است. هنر بلور سازی دستساز نیز با وجود تکنولوژی‌های مدرن، همچنان اصالت خود را حفظ کرده و به عنوان یکی از دستاوردهای بزرگ هنری بشر باقی مانده است.