تنگ آذرآب این تنگ از مس ساخته شده و بخش‌هایی از بدنه‌ی آن با هنر فیروزه‌کوبی آراسته شده است؛ شیوه‌ای که در آن خرده‌سنگ‌های فیروزه با دقت بر زمینه‌ی فلزی نشانده می‌شوند و سطحی رنگین و چشمگیر پدید می‌آورند. در این اثر، همنشینی رنگ آبیِ فیروزه با درخشش گرم مس، جلوه‌ای هماهنگ و دل‌نشین ساخته است؛ همنشینی‌ای که از ویژگی‌های شناخته‌شده‌ی این هنر به شمار می‌آید و به ظرف، نمایی آراسته می‌بخشد. فرم این تنگ با تنه‌ای گرد و ساختار دو گوی شکل گرفته است؛ فرمی که با برجستگی‌های پی‌درپی در بدنه، به ظرف حالتی موزون می‌دهد. این ساختار، در کنار گردن کشیده باعث شده است که تنگ از نظر دیداری تناسبی سنجیده داشته باشد. بدنه‌ی گرد آن، افزون بر استواری فرم، به ظرف نمایی متفاوت بخشیده و آن را در میان ساخته‌های فلزی، به نمونه‌ای شاخص بدل کرده است. فیروزه‌کوبیِ انجام‌شده بر بخش‌هایی از بدنه، سبب شده است که درخشش سنگ‌ها در کنار سطح مسی، نگاه را به سوی بخش‌های آراسته‌ی کار بکشاند و به ظرف، تنوع دیداری ببخشد. این شیوه‌ی آراستن، در کنار فرم خاص دو گوی و تنه‌ی گرد، باعث شده است که تنگ نه‌فقط یک ظرف، بلکه نمونه‌ای از پیوند فلزکاری و سنگ‌نشانی در هنر ایرانی باشد. دقت در چیدمان سنگ‌های فیروزه و هماهنگی آن با فرم کلی اثر، نشان از مهارت سازنده در اجرای این کار دارد. این تنگ، گذشته از بهره‌گیری به‌ عنوان یک ظرف، می‌تواند به‌ عنوان آرایه‌ای چشمگیر در خانه یا فضاهای آراسته نیز به‌کار رود. همچنین برای کسانی که به ساخته‌های دست‌ساز ایرانی و ترکیب مس و فیروزه دلبستگی دارند، گزینه‌ای شایسته و ماندگار به شمار می‌آید. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ فیروزه - سبک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: ۱۰ × ۱۰ × ۴2 سانتی‌متر - کاربرد: تنگ مشرب‌خوری، مناسب چیدمان سنتی، پیشکشی هنری و ماندگار

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.