کاسه فرسام این کاسه فاخر، جلوه‌ای درخشان از آمیزش هنر فلزکاری با یکی از کهن‌ترین نمادهای فرهنگ ایرانی است که در طرح انار تجلی یافته است. انار در باورهای کهن، نشانه‌ای از زایش، فراوانی، برکت و زندگی جاودان به شمار می‌رود و نقش بستن فرم زیبای آن بر پیکره سرخ‌گون مس، فضایی سرشار از گرما، اصالت و پیوند با آیین‌های سنتی پدید می‌آورد. سطح بدنه این ظرف با هنر چکش‌کاری دقیق و یکدست آراسته شده است، به گونه‌ای که هر ضربه چکش، برقی از نور و سایه بر سطح مس خلق کرده و بافتی زنده و چشم‌نواز به اثر بخشیده است. بخش درونی ظرف به طور کامل قلع‌کاری شده تا بستری بهداشتی، مقاوم و ایمن برای استفاده و پذیرایی فراهم سازد؛ همچنین بهره‌گیری از لایه محافظ نانو بر سطح کار، ماندگاری درخشش، مقاومت در برابر اکسیداسیون و ثبات کامل رنگ را تضمین می‌نماید. این کاسه مسی با ابعاد ۳×۱۳×۲۰ سانتی‌متر و فرم کشیده و نمادین، انتخابی ایده‌آل برای سرو تنقلات، آجیل، دانه‌های انار در آیین‌هایی چون شب یلدا و پذیرایی‌های خاص و اصیل است. هماهنگی فرم میوه انار با هنر چکش‌کاری دست‌ساز و پرداخت نانوی رنگ‌ثابت، این اثر را به گزینه‌ای ارزشمند برای چیدمان میزهای فاخر و هدیه‌ای ماندگار برای دوستداران صنایع دستی بدل ساخته است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب با پوشش قلع و پوشش نانو (رنگ ثابت) - طرح: انار - سبک هنری: مسگری(چکش‌کاری) - ابعاد: 5× 17 × 24 سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی و سرو تنقلات، چیدمان آیین‌های سنتی و یلدا، دکوراسیون فاخر، پیشکش ماندگار صنایع دستی

هنر مسگری از کهن‌ترین پیشه‌ها و هنرهای دستی سرزمین ایران است؛ هنری که ریشه‌های آن در ژرفای تاریخ این سرزمین جای دارد. از روزگاری که انسان نخستین دریافت فلز سرخ‌فام مس در دل خاک نهفته است و می‌توان آن را با آتش نرم کرد و به هیأتی نو درآورد، راهی تازه در آفرینش ابزار و زیور گشوده شد. یافته‌های باستان‌شناسی از روزگار هخامنشی، اشکانی و ساسانی نشان می‌دهد که فلز مس در زندگی مردمان ایران جایگاهی ویژه داشته است؛ از دیگ‌ها و تنگ‌ها گرفته تا سینی‌ها و آوندهای گوناگون که هم در زندگی روزمره به کار می‌آمدند و هم در آیین‌ها و بزم‌ها جلوه‌ای از شکوه و توانگری به شمار می‌رفتند. با گذر زمان و بالیدن ذوق هنرمندان، مسگری تنها به ساخت ابزار سودمند بسنده نکرد و به هنری آراسته بدل شد. استادکاران ایرانی با چکش و سندان، ورق‌های مس را شکل می‌دادند و با پرداخت و آراستن آن‌ها، به اشیایی جان می‌بخشیدند که هم سودمند بودند و هم چشم‌نواز. هر ظرف مسین، بازتابی از مهارت دست و اندیشه سازنده خویش بود و در بسیاری موارد نشانگر جایگاه اجتماعی و سلیقه صاحبان آن نیز به شمار می‌رفت. از همین رو، هنر مسگری در گذر سده‌ها به یکی از جلوه‌های برجسته هنرهای دستی ایران بدل شد؛ هنری که هنوز نیز در بازارها و کارگاه‌های سنتی، طنین چکش آن روایتگر پیوند دیرین انسان، آتش و فلز است.