ساعت مچی گل بن این ساعت مچی با بهره‌گیری از هنر قلم‌زنی ساخته شده است؛ شیوه‌ای که در آن نقش‌ها با ضربه‌های ریز و سنجیده‌ی قلم بر سطح فلز پدید می‌آیند و به صفحه، بافتی زنده و دست‌ساخت می‌بخشند. در این اثر، نقش دل‌انگیز گل و مرغ با ظرافتی چشم‌نواز روی صفحه‌ی برنجی نشسته‌اند و در کنار یکدیگر، جلوه‌ای آراسته و پرمهر به ساعت داده‌اند. ریزه‌کاری‌های قلم‌زنی در این صفحه، نشان از دقت دست هنرور دارد و به این اثر، هویتی متمایز بخشیده است. صفحه‌ی قلم‌زنی‌شده با بند چرمی مشکی همراه شده است؛ بندی ساده، استوار و هماهنگ که در کنار رنگ گرم برنج، ترکیبی سنجیده پدید آورده است. این همنشینی، ساعت را به کاری بدل کرده که هم در پوشش روزمره و هم در همراهی با پوشش‌های آراسته‌تر، جای خود را به‌خوبی پیدا می‌کند. در این میان، نقش گل و مرغ به اثر، خاستگاهی ایرانی و اصیل داده و پیوندِ نقشِ گل با پرنده، بر گیراییِ آن افزوده است. این ساعت، گذشته از زمان‌سنجی، بازتابی از هنر فلزکاری و نقش‌پردازی ایرانی است؛ کاری که در آن، صفحه‌ای کوچک به بستری برای نمایش نقش‌های کهن بدل شده و یک همراه روزانه را به اثری هنری بدل کرده است. ویژگی های اصلی: - جنس صفحه: فلز برنج مرغوب - سبک هنری: قلم‌زنی - بند: چرم مشکی - طرح: نقش سنتی گل و مرغ ایرانی - کاربرد: ساعت مچی مردانه، آفرینش استایل زیبا، پیشکشی هنری و ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.