شکلات‌خوری آراسته این شکلات‌خوری مسی، آمیزه‌ای از صلابت فلز مس و لطافت نگارگری ایرانی است؛ اثری که طرح‌های ظریف و رنگارنگ را بر بستری زرین نشانده و با هنر مس و پرداز، جانی تازه به فرم‌های سنتی بخشیده است. استفاده هنرمندانه از ورق طلا در میان نگاره‌ها، درخشش و جلال این ظرف را دوچندان کرده و آن را به تندیسی درخشان بدل ساخته است. هنر مس و پرداز بر پایه مس، نمایانگر پیوندی استوار میان سنت و خلاقیت است که در آن استادکار با قلم‌مویی دقیق، گل‌ها و اسلیمی‌ها را بر تن سخت و درخشان مس می‌آراید. در این اثر، هر نقش و نگار با دقتی خاص طراحی شده تا هارمونی رنگ‌ها در کنار درخشش ورق طلا، جلوه‌ای ماندگار و چشم‌نواز پدید آورد؛ روایتی تصویری که گویای تبحر استادان این سرزمین در تلفیق فلزکاری و نقاشی است. این شکلات‌خوری علاوه بر کاربری اصلی برای پذیرایی فاخر از مهمانان، عنصری دکوری برای آراستن میز، کنسول و ویترین‌هاست. حضور این اثر، شکوه و وقار را به فضای چیدمان می‌افزاید و انتخابی درخور برای یک پیشکش ماندگار به شمار می‌آید؛ پیشکشی که در آن اصالت هنر ایرانی و درخشش فلز، در کنار یکدیگر نشسته و خاطره‌ای نیکو از ذوق و هنر بر جای می‌گذارند. ویژگی‌های اصلی - جنس: فلز مس مرغوب و ورق طلا - سبک هنری: مس و پرداز و قلمزنی - ابعاد: ۱۵×۱۵×۳۰ سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، پیشکش ارزشمند

مس و پرداز، به دلیل زیبایی و ظرافت، در تولید اشیاء تزئینی مانند گلدان، بشقاب و لوح‌های هنری کاربرد دارد و به نمادی از فرهنگ غنی ایران، به ویژه اصفهان، تبدیل شده است. این هنر نسبت به میناکاری و مسگری سنتی جدیدتر محسوب می¬شود و از ترکیب تکنیک‌های قدیمی با خلاقیت مدرن هنرمندان اصفهانی پدید آمده است. هنر مس و پرداز، تلفیق دانش و مهارت‌های هنرهای دستی ایران را نشان داده و به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی برجسته در اصفهان، ارزش‌های تاریخی و هنری بسیاری را به ارمغان آورده است. گرچه این هنر چشمنواز یک ابداع معاصر است ولی برگرفته از هنرهای سنتی و باستانی مسگری، خمکاری و نقاشی به شمار می¬رود و دریچه ای نوین در عرصه هنر نقاشی برای هنرمندان و دوستداران هنر گشوده است.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.