تابلو آرتاوان این تابلو، بازتابی از نوای روحانی «نی‌نامه» مثنوی مولاناست که با دستان هنرمند بر بستر کاغذ دست‌ساز نقش بسته است. هم‌آمیزی هنر خوشنویسی با تذهیب، فضایی سرشار از تعمق و زیبایی آفریده که مخاطب را به سفری در اقیانوس عرفان دعوت می‌کند. قابِ دربرگیرنده این اثر، به آن وقار و جلوه‌ای افزوده که درخورِ این کلام ماندگار است. اجرای هنرمندانه کلامِ مولانا بر روی کاغذ دست‌ساز، حسی از اصالت را به بیننده منتقل می‌کند. تذهیب پیرامون خط، با ظرافتِ هرچه تمام‌تر اجرا شده و هماهنگی بصریِ چشم‌نوازی با نوشتار برقرار کرده است. هر حرف و نقش در این تابلو، گواهی بر تسلط هنرمند در ترکیب هنرِ قلم و رنگ است که توانسته روحِ مثنوی را در قالبی دیداری تجسم بخشد. این اثر فاخر، انتخابی درخور برای زینت‌بخشی به فضاهای داخلی، منازل و محیط‌های فرهنگی و ادبی است. حضور چنین تابلویی در هر فضا، علاوه بر جلوه هنری، حسی از آرامش و اصالتِ کلام را به محیط می‌بخشد و آن را به گزینه‌ای ارزشمند برای دوست‌داران ادب و هنر بدل می‌سازد. ویژگی‌های اصلی: - سبک هنری: خوشنویسی و تذهیب - بستر: کاغذ دست‌ساز - ابعاد: ۲۴×۶۴ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراسیون داخلی، پیشکشی نفیس

هنر تذهیب یکی از هنرهای زیبا و پرطرفدار در تاریخ هنر اسلامی است که به ویژه در دوران‌های مختلف از قرون وسطی تا دوران‌های اسلامی متأخر اهمیت زیادی داشته است. این هنر عمدتاً در تزئین کتب مذهبی، قرآن‌ها، و نسخ خطی کاربرد داشته است. تذهیب در لغت به معنای “زراندود” یا “طلاکاری” کردن است و از واژه ی عربی (ذَهَب) به معنای طلا مشتق شده است و به تکنیکی گفته می‌شود که در آن، هنرآفرین از رنگ‌های طلا یا مواد مشابه برای تزئین کتاب‌ها، تابلوها، دیوارها، سطوح چوبی، ظروف و سایر اشیاء استفاده می‌کند. تذهیب در ابتدا در دوره‌های پیش از اسلام نیز در مصر باستان و فرهنگ‌های دیگر قابل مشاهده بود، اما پس از اسلام، این هنر به طرز چشمگیری توسعه یافت. در دوران ساسانیان و حتی پیش از اسلام، هنرهای تزئینی مشابه به تذهیب وجود داشت، اما شکل و سبک منحصر به فرد تذهیب اسلامی بیشتر در دوران خلافت عباسیان در بغداد و به ویژه در دوره سلجوقیان و تیموریان تکامل یافت. در بسیاری از نسخه‌های قرآن، صفحات ابتدایی یا آیات خاصی با هنر تذهیب تزئین می‌شد تا اهمیت ویژه آن آیات را نشان دهند و همچنین ظاهر زیبایی به قرآن بدهند. به طور معمول، تذهیب در اطراف حروف و آیات به کار می‌رفت و گاهی از خطوط طلایی و نقوش پیچیده برای تزئین فضای خالی استفاده می‌شد. طرح‌های تذهیب به طور معمول از اشکال هندسی و عناصر طبیعت مانند گل‌ها، برگ‌ها، و پیچک‌ها استفاده می‌کنند. در هنر تذهیب، هنر نقاشی و خوشنویسی معمولاً با هم ترکیب می‌شوند و امروزه تذهیب حتی بصورت نقش های مستقل در نگاره های متنوع نیز اجرا می شود.

خوشنویسی یا خطاطی به معنی زیبانویسی یا نوشتن همراه با خلق زیبایی است و فردی که این فرآیند توسط او انجام می گیرد خوش نویس نام دارد. گاهی درک خوشنویسی به عنوان یک هنر مشکل است. به نظر می رسد برای درک و لذت بردن از تجربه بصری خوشنویسی باید بدانیم خوشنویس افزون بر نگارش یک متن، سعی دارد اثری هنری با ارزش های زیبایی شناختی خلق کند. از این رو خوشنویسی با نگارش ساده مطالب و حتی طراحی حروف و صفحه آرایی متفاوت است. همچنین از آنجایی که این هنر جنبه هایی از سنت را در دل خود دارد باید آن را تا حدی از تایپوگرافی که مبتنی بر ارزش های گرافیکی مدرن و کارهای چاپی است متمایز نمود. خوشنویسی تقریبا در تمام فرهنگ ها به چشم می خورد اما در مشرق زمین و به ویژه در سرزمین های اسلامی و ایران در قله هنرهای بصری واقع است. خوشنویسی اسلامی و بیش از آن خوشنویسی ایرانی تعادلی است حیرت انگیز میان تمامی اجزا و عناصر تشکیل دهنده آن.