بشقاب توران‌دخت در حکمت معنوی و زیبایی‌شناسی هنر ایرانی، دایره تجلی وحدت ازلی، چرخش پیوسته هستی و کمال خلقت است؛ بستری قدسی و بی‌کران که کثرت را در نظمی هماهنگ به یگانگی پیوند می‌دهد. مکتب نگارگری «گل و مرغ» در این اثر، بازآفرینی تمثیلی و شاعرانه‌ای از عشق ازلی و پیوند میان جهان خاکی و معنایی است. گل نمادی از تجلی زیبایی بیکران، طراوت جاودان و شکوفایی حیات الهی است و مرغ، مظهر روح مشتاق، سالک و نغمه‌خوانی است که در هجران و وصل به تماشای جمال معشوق نشسته است. گردش پیچ‌وخم‌های نقوش سنتی اسلیمی، همچون پیونددهنده‌ای ازلی میان اجزای طرح عمل می‌کند؛ خطوطی اسلیمی که با ریتمی موزون و انتزاعی از طبیعت مایه گرفته و فضایی اثیری برای پرواز پرندگان و شکوفایی گل‌ها پدید می‌آورند. همنشینی این دو کهن‌الگوی اصیل در میان لعاب‌های لاجوردی و فیروزه‌ای، بازتاب‌دهنده تصویری از بهشت موعود و پیوند انسان با سرچشمه زیبایی است. این شاهکار فاخر بر زیرساختی از مس مرغوب و ضخیم با هنر دست استادکاران شکل گرفته و لبه‌های کنگره‌دار و نقوش برجسته آن با چکش‌کاری و قلم‌زنی استادانه پرداخته شده است. نقاشی اثر به سبک میناکاری برجسته قلمی با خطوطی فوق‌العاده ظریف بر بستر لعاب اجرا شده و پس از آن در کوره‌های مخصوص با حرارت کنترل‌شده تثبیت گردیده تا درخششی شیشه‌ای، ضدخش و ماندگار به خود بگیرد. قطر باشکوه ۴۰ سانتی‌متری، جایگاهی ممتاز و چشم‌نواز به این بشقاب می‌بخشد تا به عنوان یک دیوارکوب درباری یا اثری زینتی در کنسول‌ها و ویترین‌های فاخر خودنمایی کند. با توجه به این‌که کلیه مراحل قلم‌زنی، برجسته‌کاری و نقش‌اندازی طرح گل و مرغ و نقوش سنتی اسلیمی کاملاً با دست انجام می‌گیرد، تنوع در ظرافت خطوط و جزئیات رنگ نسبت به نمونه عکاسی‌شده، جزئی از ذات صنایع‌دستی اصیل است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب با پوشش لعاب - طرح هنری: طرح گل و مرغ و نقوش سنتی اسلیمی - سبک هنری: میناکاری برجسته - ابعاد: قطر ۴۰ سانتی‌متر - کاربرد: دیوارکوب، و پیشکشی نفیس و ماندگار - نکته: محصول در طرح ها و رنگ های مختلف می‌باشد لذا ممکن است محصولی که به دست شما می‌رسد متفاوت با عکس باشد.

هنر میناکاری تلفیقی از همکاری درخشان خاک، آتش، کوره و دستان هنرمندی است که فلزات و گاهی حتی شیشه، سرامیک و سفال را زینت می بخشد. سابقه ی این هنر به 1500 سال قبل از میلاد بر می گردد و طبق بررسی های باستان شناسان دنیا؛ میناکاری اولین بار در ایران سر برآورده و گرچه اکنون در مهد این هنر، یعنی شهر اصفهان بیشتر از مس برای آفرینش آثار مینا استفاده می کنند ولی یکی از قدیمی ترین آثار میناکاری روی فلز، یک بازوبند طلا مزین به میناکاری مربوط به دوران هخامنشیان است که در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود. نقطه ی اوج این هنر در تاریخ، دوران سلجوقیان بوده که در آن زمان ظروف برنجی و مینا را به کشورهای دیگر نیز صادر می کردند. در زمان صفویان این هنر به طرح های مینیاتوری و ظروف نقره گرایش بیشتری پیدا کرد و امروز نیز شرکت تلفیق هنر با ارائه آثار مزین به میناکاری، سعی دارد تا روح حقیقی ایرانی را در جامعه مدرن امروز، زنده نگه دارد.