تابلو مِهرشید این تابلو، نمایشی از شکوهِ پیوند خوشنویسی و هنر تذهیب به سبک قاجار است که با ابیات نغز دیوان حافظ آراسته شده است. ترکیب این دو هنر اصیل در کنار یکدیگر، فضایی سرشار از عرفان و زیبایی را به تصویر کشیده که چشم هر بیننده‌ای را به تماشای اوجِ ذوق و هنر ایرانی دعوت می‌کند. قابی که این اثر را در بر گرفته، بر اعتبار و وقار آن افزوده و جلوه‌ای ماندگار به آن بخشیده است. در اجرای این اثر، بهره‌گیری از نقوش سنتی و اسلیمی با دقتی مثال‌زدنی صورت گرفته تا هارمونی کاملی با کلام سحرانگیز حافظ برقرار سازد. ظرافت در قلم‌گیری‌ها و چیدمان رنگ‌ها، اصالت سبک قاجار را به‌خوبی بازتاب داده و اثری پدید آورده است که گویی از دل تاریخ هنر ایران برآمده است. هر گوشه از این تذهیب، گواهی بر مهارت هنرمند در ترکیب هنر کلام و نقش است. این تابلو انتخابی فاخر برای زینت‌بخشی به فضاهای داخلی، منازل و محیط‌های فرهنگی به شمار می‌آید. حضور چنین اثری در هر فضا، علاوه بر جلوه بصری، حسی از آرامش و اصالت ادبی را به محیط می‌افزاید و آن را به گزینه‌ای ارزشمند برای دوست‌داران هنر و هدیه‌ای ماندگار بدل می‌سازد. ویژگی‌های اصلی: - سبک هنری: تذهیب (سبک قاجار) و خوشنویسی (شعر حافظ) - طرح: نقوش سنتی و اسلیمی - ابعاد: ۶۹×۵۲ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراسیون داخلی، پیشکشی ارزشمند

هنر تذهیب یکی از هنرهای زیبا و پرطرفدار در تاریخ هنر اسلامی است که به ویژه در دوران‌های مختلف از قرون وسطی تا دوران‌های اسلامی متأخر اهمیت زیادی داشته است. این هنر عمدتاً در تزئین کتب مذهبی، قرآن‌ها، و نسخ خطی کاربرد داشته است. تذهیب در لغت به معنای “زراندود” یا “طلاکاری” کردن است و از واژه ی عربی (ذَهَب) به معنای طلا مشتق شده است و به تکنیکی گفته می‌شود که در آن، هنرآفرین از رنگ‌های طلا یا مواد مشابه برای تزئین کتاب‌ها، تابلوها، دیوارها، سطوح چوبی، ظروف و سایر اشیاء استفاده می‌کند. تذهیب در ابتدا در دوره‌های پیش از اسلام نیز در مصر باستان و فرهنگ‌های دیگر قابل مشاهده بود، اما پس از اسلام، این هنر به طرز چشمگیری توسعه یافت. در دوران ساسانیان و حتی پیش از اسلام، هنرهای تزئینی مشابه به تذهیب وجود داشت، اما شکل و سبک منحصر به فرد تذهیب اسلامی بیشتر در دوران خلافت عباسیان در بغداد و به ویژه در دوره سلجوقیان و تیموریان تکامل یافت. در بسیاری از نسخه‌های قرآن، صفحات ابتدایی یا آیات خاصی با هنر تذهیب تزئین می‌شد تا اهمیت ویژه آن آیات را نشان دهند و همچنین ظاهر زیبایی به قرآن بدهند. به طور معمول، تذهیب در اطراف حروف و آیات به کار می‌رفت و گاهی از خطوط طلایی و نقوش پیچیده برای تزئین فضای خالی استفاده می‌شد. طرح‌های تذهیب به طور معمول از اشکال هندسی و عناصر طبیعت مانند گل‌ها، برگ‌ها، و پیچک‌ها استفاده می‌کنند. در هنر تذهیب، هنر نقاشی و خوشنویسی معمولاً با هم ترکیب می‌شوند و امروزه تذهیب حتی بصورت نقش های مستقل در نگاره های متنوع نیز اجرا می شود.

خوشنویسی یا خطاطی به معنی زیبانویسی یا نوشتن همراه با خلق زیبایی است و فردی که این فرآیند توسط او انجام می گیرد خوش نویس نام دارد. گاهی درک خوشنویسی به عنوان یک هنر مشکل است. به نظر می رسد برای درک و لذت بردن از تجربه بصری خوشنویسی باید بدانیم خوشنویس افزون بر نگارش یک متن، سعی دارد اثری هنری با ارزش های زیبایی شناختی خلق کند. از این رو خوشنویسی با نگارش ساده مطالب و حتی طراحی حروف و صفحه آرایی متفاوت است. همچنین از آنجایی که این هنر جنبه هایی از سنت را در دل خود دارد باید آن را تا حدی از تایپوگرافی که مبتنی بر ارزش های گرافیکی مدرن و کارهای چاپی است متمایز نمود. خوشنویسی تقریبا در تمام فرهنگ ها به چشم می خورد اما در مشرق زمین و به ویژه در سرزمین های اسلامی و ایران در قله هنرهای بصری واقع است. خوشنویسی اسلامی و بیش از آن خوشنویسی ایرانی تعادلی است حیرت انگیز میان تمامی اجزا و عناصر تشکیل دهنده آن.