سینی رویان سینی مسی بیضی لبه‌دار، نمونه‌ای از هنر مس‌گری است که با چکش‌کاری منظم، رویه‌ی ساده فلز را به بافتی خوش‌نقش و دست‌ساخت دگرگون کرده است. در این شیوه، پس از شکل گرفتن بدنه سینی، با ضربه‌های پی‌درپی چکش روی سطح آن کار می‌شود تا ریزبافتی هماهنگ و یکدست پدید آید؛ بافتی که هم زیبایی کار را بیشتر می‌کند و هم سرشت دست‌ساخت و کهن این هنر را آشکارتر نشان می‌دهد. فرم بیضی سینی در کنار لبه‌های پرداخت‌شده، پیکری سنجیده و خوش‌ساخت به آن داده و باعث شده این اثر، در عین سادگی، جلوه‌ای آراسته و چشم‌نواز داشته باشد. درون سینی با قلع‌اندود پوشیده شده و در پایان نیز لایه‌ای نانو با رنگ پایدار بر آن نشسته است؛ پرداختی که کمک می‌کند درخشش مس دیرتر کدر شود و ظاهر سینی ماندگارتر بماند. همین روند ساخت و پرداخت، این سینی را به کاری تبدیل کرده که هم ریشه در هنر کهن فلزکاری دارد و هم برای به‌کارگیری در خانه‌های امروزی مناسب است. ابعاد متناسب آن نیز اندازه‌ای کاربردی به سینی داده تا بتوان از آن برای پذیرایی یا برای چیدمان روی میز و کنسول بهره گرفت. این سینی، گذشته از کاربری روزمره، نشانی از هنر فلزکاری ایرانی را نیز با خود دارد؛ جایی که فرم، بافت و جنس فلز در کنار هم می‌نشینند تا یک شیء ساده، به اثری خوش‌ساخت و ماندگار بدل شود. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: مس‌گری و چکش‌کاری - ابعاد: 60 × 25 سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، چیدمان هنری، پیشکشی ماندگار

هنر مسگری از کهن‌ترین پیشه‌ها و هنرهای دستی سرزمین ایران است؛ هنری که ریشه‌های آن در ژرفای تاریخ این سرزمین جای دارد. از روزگاری که انسان نخستین دریافت فلز سرخ‌فام مس در دل خاک نهفته است و می‌توان آن را با آتش نرم کرد و به هیأتی نو درآورد، راهی تازه در آفرینش ابزار و زیور گشوده شد. یافته‌های باستان‌شناسی از روزگار هخامنشی، اشکانی و ساسانی نشان می‌دهد که فلز مس در زندگی مردمان ایران جایگاهی ویژه داشته است؛ از دیگ‌ها و تنگ‌ها گرفته تا سینی‌ها و آوندهای گوناگون که هم در زندگی روزمره به کار می‌آمدند و هم در آیین‌ها و بزم‌ها جلوه‌ای از شکوه و توانگری به شمار می‌رفتند. با گذر زمان و بالیدن ذوق هنرمندان، مسگری تنها به ساخت ابزار سودمند بسنده نکرد و به هنری آراسته بدل شد. استادکاران ایرانی با چکش و سندان، ورق‌های مس را شکل می‌دادند و با پرداخت و آراستن آن‌ها، به اشیایی جان می‌بخشیدند که هم سودمند بودند و هم چشم‌نواز. هر ظرف مسین، بازتابی از مهارت دست و اندیشه سازنده خویش بود و در بسیاری موارد نشانگر جایگاه اجتماعی و سلیقه صاحبان آن نیز به شمار می‌رفت. از همین رو، هنر مسگری در گذر سده‌ها به یکی از جلوه‌های برجسته هنرهای دستی ایران بدل شد؛ هنری که هنوز نیز در بازارها و کارگاه‌های سنتی، طنین چکش آن روایتگر پیوند دیرین انسان، آتش و فلز است.