مجسمه سکون پرنده هنر نقره‌کوبی بر روی فولاد از هنرهای کهن، فاخر و دشوار در صنایع دستی فلزی است که قدمتی دیرینه در تاریخ هنر ایران دارد. در این شیوه هنری اصیل، هنرمند با ایجاد شیارهای بسیار ظریف بر پیکره سخت فولاد و سپس نشاندن و چکش‌کاری مفتول‌ها یا ورقه‌های سیمین نقره، نقوشی ماندگار و تماشایی پدید می‌آورد. پیوند میان سختی و استواری فولاد تیره با درخشش و لطافت فلز گران‌بهای نقره، اثری با هویت منحصربه‌فرد، تضاد بصری چشم‌نواز و اصالتی ماندگار در هنرهای سنتی خلق می‌کند. این مجسمه مجوف با فرم تندیس‌گونه گنجشک با دم ساده، از فولاد مقاوم ساخته شده و سطح آن با هنر ظریف نقره‌کوبی دست‌ساز تزیین یافته است. خطوط نقره بر پس‌زمینه تیره فولاد، فرم بدنه و انحناهای پرنده را با ظرافتی مثال‌زدنی نمایان ساخته و ترکیبی موزون و چشم‌گیر پدید آورده است. چکش‌کاری ماهرانه، صیقل‌کاری دقیق و اجرای بی‌نقص جزئیات بر بستر فرم فیزیکی پرنده، نمایانگر مهارت استادکار و تعادل بصری بی‌نقص اثر است. این اثر تندیسی و نمادین، انتخابی ایده‌آل برای ارتقای حس و حال هنری فضاهای داخلی است و به‌زیبایی بر روی میز کار، کنسول، قفسه کتابخانه و ویترین‌های دکوراتیو می‌نشیند. با تکیه بر متریال ارزشمند، ریشه‌های اصیل هنر فولادسازی و نقره‌کوبی سنتی و ارزش بالای کلکسیونی، این مجسمه گزینه‌ای برازنده و پیشکشی فوق‌العاده نفیس و به‌یادماندنی برای اهالی فرهنگ و مجموعه‌داران هنرهای دستی محسوب می‌شود. ویژگی های اصلی : - جنس: فولاد مرغوب و رشته‌های نقره - طرح: گنجشک دم‌ساده - سبک هنری: نقره‌کوبی - ابعاد: ۱۰ × ۵ × ۱۲ (±۵) سانتی‌متر - کاربرد: دکوراتیو، کلکسیونی و پیشکشی ارزشمند

در طول تاریخ، فولاد یکی از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. مشاهده ی مفاهیمی مربوط به فولاد در شعر و ادب فارسی نیز نشانه ای برای نمایش جایگاه این فلز نزد مردم به شمار می رود. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج صنایع آهنی در ایران باستان است. بعد از ورود اسلام استفاده از فولاد گسترش بیشتری پیدا کرد. علاقه سلاطین و سرداران نظامی به اسلحه بهتر، فولاد را همچنان در صدر فلزات قرار داد و با گذشت زمان و دستیابی به معادن بیشتر، استفاده از فولاد در دوران صفویه از انحصار ارتش خارج شد و کاربرد آن از مرز شمشیر و کلاه‌خود و سپر فراتر رفت و در خدمت مذهب درآمد تا جایی که از آن برای ساختن درب مساجد، اماکن متبرکه، دستگیره، کوبه و دیگر لوازم مذهبی مربوطه استفاده شد. سپس در همان دوران، از فولاد برای ساخت یراق آلات سوارکاری، لوازم منزل و وسایل شخصی بهره برداری شد و همین ترویچ گسترده ی فولاد بین مردم باعث شد تا فولاد سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت احجام فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این مجسمه های فولادی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فولادی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنر طلاکوبی و نقره کوبی روی فولاد و مزین کردن آن به نقش و نگارهای طلایی و نقره ای روحی تازه در آن دمیدند. این هنر به دو سبک ایرانی و افغانستانی اجرا می¬شود و در حوالی همین جغرافیا نیز فراگیر بوده است که به نام¬های زرکوبی و مطلاکاری نیز شناخته می شود.