قمقمه آذرخش هندسه، زبانِ پنهانِ طبیعت است؛ نظمی که در ساختارِ بلورها، حرکتِ کهکشان‌ها و ظریف‌ترین شریان‌های حیات جاری است. این قمقمه مسی با طرح‌های سه‌بعدی و هندسی، فراتر از یک ظرفِ نگهدارنده، تجسمی از همین نظمِ ریاضی‌گونه است که بر پیکره‌ی گرم و زنده‌ی مس نقش بسته است. طراحانِ این اثر با ظرافتی خیره‌کننده، زوایا و سطوح را به گونه‌ای تراش داده‌اند که بازیِ نور و سایه بر روی بدنه، عمقی سه‌بعدی و فریبنده ایجاد کند. مس، به عنوان فلزی کهن و درآمیخته با تاریخِ بشریت، در ترکیب با این نقوشِ مدرن، پلی میان اصالتِ باستانی و دقتِ صنعتیِ امروز برقرار کرده است. نوشیدن آب از این قمقمه، تنها رفع تشنگی نیست؛ بلکه تجربه‌ای است از لمسِ خنکایِ هنر که ذهن را با نظمِ موجود در بطنِ طبیعت پیوند می‌دهد. این قمقمه مسی در دو مدل با طرح‌های هندسی متنوع و دقیق طراحی شده است. حجم ۷۰۰ سی‌سی این اثر، آن را به همراهی ایده‌آل برای فعالیت‌های روزانه تبدیل کرده که علاوه بر جلوه‌ی بصری خیره‌کننده، دارای ساختاری مقاوم است. ابعاد ۶ در ۶ سانتی‌متر این قمقمه، تعادلی میان ارگونومی دست و حجم کاربردی ایجاد کرده است. به دلیل ماهیتِ مس و اتصالات داخلی، این محصول منحصراً برای نگهداری آب سرد طراحی شده تا ساختار فلزی و سلامتِ آب به بهترین شکل حفظ شود. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: مسگری - ابعاد: ۶ × ۶ سانتی‌متر - کاربرد: نگهداری و حمل آب سرد

هنر مسگری از کهن‌ترین پیشه‌ها و هنرهای دستی سرزمین ایران است؛ هنری که ریشه‌های آن در ژرفای تاریخ این سرزمین جای دارد. از روزگاری که انسان نخستین دریافت فلز سرخ‌فام مس در دل خاک نهفته است و می‌توان آن را با آتش نرم کرد و به هیأتی نو درآورد، راهی تازه در آفرینش ابزار و زیور گشوده شد. یافته‌های باستان‌شناسی از روزگار هخامنشی، اشکانی و ساسانی نشان می‌دهد که فلز مس در زندگی مردمان ایران جایگاهی ویژه داشته است؛ از دیگ‌ها و تنگ‌ها گرفته تا سینی‌ها و آوندهای گوناگون که هم در زندگی روزمره به کار می‌آمدند و هم در آیین‌ها و بزم‌ها جلوه‌ای از شکوه و توانگری به شمار می‌رفتند. با گذر زمان و بالیدن ذوق هنرمندان، مسگری تنها به ساخت ابزار سودمند بسنده نکرد و به هنری آراسته بدل شد. استادکاران ایرانی با چکش و سندان، ورق‌های مس را شکل می‌دادند و با پرداخت و آراستن آن‌ها، به اشیایی جان می‌بخشیدند که هم سودمند بودند و هم چشم‌نواز. هر ظرف مسین، بازتابی از مهارت دست و اندیشه سازنده خویش بود و در بسیاری موارد نشانگر جایگاه اجتماعی و سلیقه صاحبان آن نیز به شمار می‌رفت. از همین رو، هنر مسگری در گذر سده‌ها به یکی از جلوه‌های برجسته هنرهای دستی ایران بدل شد؛ هنری که هنوز نیز در بازارها و کارگاه‌های سنتی، طنین چکش آن روایتگر پیوند دیرین انسان، آتش و فلز است.