گلدان رُهام این گلدان از مس ساخته شده و جلوه‌ای از پیوندِ هنرِ فلزکاری و سنگ‌نشانی است. هنر فیروزه‌کوبی با نشاندن خرده‌سنگ‌های آبی بر پیکر مسی، اثری پدید آورده که یادآورِ رنگِ آسمان بر زمین است. هم‌نشینی رنگ گرم مس با سردی و درخشش فیروزه، به این دست‌ساخته هویتی اصیل و دیدنی بخشیده است؛ پیوندی که در آن، هر سنگِ کوچک با دقتی هنرمندانه در کنار دیگری جای گرفته تا سطحی یکدست و رنگین پدید آید. فرم «صراحی» این گلدان با بهره‌گیری از طراحی «سرشانه‌دار»، ساختاری استوار و در عین حال موزون به آن داده است. این ساختارِ متناسب در کنار گردن کشیده و پایه‌ی خوش‌فرم، تعادلی میان ظرافت و ایستایی برقرار کرده و گلدان را به نمونه‌ای چشم‌نواز در میان ساخته‌های فلزی بدل ساخته است. جای‌گیری این گلدان در چیدمان‌های خانگی یا فضاهای هنری، جلوه‌ای تازه به پیرامون می‌بخشد. چه برای آرایشِ فضا و چه به‌ عنوان تک‌عنصری هنری، این گلدان کارکردی دوگانه دارد؛ هم می‌تواند در همراهی با دیگر دست‌ساخته‌های فلزی جلوه‌گر باشد و هم به‌تنهایی، زیبایی‌بخشِ فضای خانه گردد. برای دوست‌داران هنرهای اصیل ایرانی، این اثر پیشکشی ماندگار و ارزشمند به‌شمار می‌آید که گویای مهارتِ سازنده‌اش است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ فیروزه - سبک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: ۸ × ۸ × ۲6 سانتی‌متر کاربرد: گلدان آرایه‌ای ، مناسب چیدمان سنتی، پیشکشی هنری و ماندگار

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.